10. sınıfız o zamanlar okulda turnuva olmuştu. Bizim sınıfın kalecisi bendim. Çok çekişmeli maçlar vardı. Senin yazını okuyunca o günlere gittim. Her maça heyecanlı çıkardım. Tüm sınıflar izlemeye gelirdi. Haliyle gerginliğim daha da artıyordu. Bir iki maç derken o hissi atlattım. Sadece yarı final ve final maçlarında tekrar gerilmiştim. Yarı finalde penaltılara kalmıştık. 2 tane ben kurtardım bir tane de kaçırdılar böylelikle finale çıktık. Finalde de 1 gol fazlası ile öndeydik son dakika rakip korner kazandı. Arkadaşıma arka direkteki elemanı tutmasını söyledim ama g.t akıllı orta sahaya top sekerse belki gol atarım diye ileri çıktı (yazdığı bir kız vardı o ara, gol atarsa kızı etkiler diye yapmış soyunma odasında özür diledi). Tahmin ettiğin gibi arka direkteki eleman boş olunca topu ona attılar. Hemen fırlayıp açısını kapattım ilk şutu öyle çıkartmış oldum. Kaleye geri koşarken seken topu Allah'sızın biri sağ çatala attı, artık uzandım mı uçtum mu bilmiyorum ama bir şekilde topu çeldim top direğe çarpıp kornere çıktı. Neyse ki ikinci kornerde arkadaşlarım topu sektirmeden uzaklaştırdı ve finali kazandık. Maçın bitmesi ile tüm sınıfın sahaya girmesi ve beni havalara atması hala anılarımdan silinmiyor. Hayatımda yaşadığım en güzel günlerden biriydi. Senin hikayende umarım böyle biter. Sahaya çıktığında emin ol 1 dk içinde gerginliğin kalmayacak. Maça odaklanacaksın. Ondan sonra elinden gelenin en iyisini yap. Olduğu kadar olmadığı kader demişler. Kazanmakta var kaybetmekte. Gene de dayının repliği biraz değiştiricem "Kim ne derse desin kazanmak güzel şey yeğen."
Çok suçlandım o zaman çok üzülmüştüm tabii ki asıl mevkim santrafordu ama takımda çok egolu kişiler olunca orda oynayamadım takımda en iyisi olmama rağmen.Şimdi ise çok komik geliyor![Efe Gaydal[Unofficial]](/data/avatars/s/0/673.jpg?1746178810){kind=avatar}
