30 Yaşında Bomboş Bir İnsanım

[Camon]

Evet malesef benim.Bu zamana kadar ne bir yeteneğimi keşfedebildim, ne bir başarım var.Mesleğimde yok, güzel bir işimde.Liseyi ve üniversiteyi açıktan okudum.Saçma sapan 2 yıllık bir bölüm bitirdim.Ailemle yaşıyorum çünkü param yok.Yalnızım bir arkadaşım bile bulunmuyor.Sosyal medya kullanmıyorum.Sevgilim olmadı zaten olmasınıda beklemiyorum.Psikolojik rahatsızlıklarım var doktor kontrolünde antidepresan tedavisi görüyorum.Çalışmıyorum evde oturup oyun oynuyorum, milletin çektiği videoları izliyorum.Yabancı dilde bilmiyorum.Ailem sürekli fakirlik çekti, sürekli borç ödedik.Bir kaç özel sektörde işe girdim kendi ihtiyaçlarımı alayım diye sonra onuda bıraktım.Borsada ufak paraları katladım ama hepsi buhar oldu.Şimdi şöyle hayatıma baktığımda ben bir hiçim ve bitmişim.Bu dünyada niçin var olduğumu bile bilmiyorum.Kimseye faydam yok kendime bile.Belki param olsa düzelir dedim olmadı.Tipimde çok çirkin.Yüzüm gülmüyor.Artık iyi şeyler olacağınıda düşünmüyorum.Millete bakıyorum hep güzel okullarda okumuşlar, hep güzel meslekleri var, çoğu evlenmiş, hayatlarını kurmuş, bazı Türkiyeyi, bazısı başka ülkeyi gezmiş.Ben bölgemden dışarı çıkınca tatil gibi geliyor.Ehliyet bile alamadım.Varlığım herkese yük.Ne zaman bir yerden başlamak istesem hüsranla sonuçlanıyor.Genel kültürümde zayıf.Kendimi geliştiremedim.Bu durumdan sıkılmış vaziyetteyim.Kpss çalışıyorum kafam onada basmıyor.Zaten yaş 30 olmuş bu zamana kadar bir meslek edinemediysem daha da olmaz.Memurlukta hayal.İş bakıyorum ona dahi giremiyorum.Diyeceklerim daha var aslında da gerek yok.Yıkık bir insanım işte.Bir baltaya sap olamadım.her şey için geç olmadan okuyun, kendinizi geliştirin, eğitiminizi aksatmayın.Mümkünse yeteneğinizi önceden keşfedin.Tüm kariyerinizi en geç 25inize kadar inşa edin.