Kısaca Hayat Hikayem ve Ben

Katılım
31 Aralık 2023
Mesajlar
362
Reaksiyon skoru
141
Artık son günlerde kalbime oturan şeyler var ve canım artık çok sıkıldım o yüzden konu açıyorum uzun bir yazı olacak.
Ben öyle sosyal bir insan değilim tanımadığım veya yeni tanıştığım biriyle çok soğuk davranır ve ne yapacağımı bilemem. Ama mesela yakın olduğum arkadaşımla da çok yakınım diyebilirim en azından benim için öyle. Tüm okul hayatım boyunca (lise bir nebze daha iyi geçti) zorbalık gördüm ve gerçekten bu beni çok kötü etkiledi dönüp arkama baktığım zaman sadece kasvet ve dışlanmışlık hissediyorum. Okulda ne futbola alındım ne basketbola ne de sohbeti olan öyle bir ortama hep ya yalnızdım ya bir tane konuştuğum arkadaşım oldu. Sınıfta en ufak başka biriyle konuştuğum da gerilirdim diyeceğim kelimeler birbirine karışırdı (hele bir de karşıdaki kız olunca) özellikle o zamanlar derslerim falan da iyice kötüye gitmişti hoca tahtaya bir soru yazıyordu kalk çöz diyordu ben tabi bilmiyorum etmiyorum tahtaya kalkınca da benim dil gene kitlenirdi ne diyeceğimi şaşırırdım. O dönemde dersler zaten benim için bitti gitti eve geliyorum annem babam bana kızıyor sınavın hali ne diye eve geliyorum hani ders çalışmak herkes için sıkıcı bunaltıcıdır ama öyle bir şey ki ağlıyordum bazen ders yapıp kitap okuduğumda okulda ayrı evde ayrı hiçbir şekilde yüzüm gülmedi o iki üç sene boyunca. Bu süreçten sonra da bende ne özgüven, ne heves ne de başka bir şey kaldı ama bu süreçte yalnızca ama yalnızca hobi edinebildiğim şey bilgisayarlar oldu. Oyun falan oynamak değil kasayı sökmek parçalamak tamir etmek yazılımla uğraşmaktı. Onun dışında hiçbir hobi edinemedim biraz da her erkek de olan araba ve motora ilgim oldu. Bu kasvet dolu zaman da hiçbir sevgilim olmadı sevdiğim ve açıldığım oldu ama tabii ki red yedim ortaokul zamanı zaten velet velet takılıyorduk ama özgüvenimi çok kırıyordu.
Sonra bir iş oldu ve başka bir ilçeye taşındık lgs ye 3-4 ay kala, burada açıkçası ne ben kendim sevdim hem okulu ne de onlar beni sevmedi çok kanımız uyuşmadı diyelim. Ama ilk sevgilim o zaman olmuştu ilk defa biriyle sevgili olmuştum hem ben onu sevmiştim hem o beni ama tabi ortaokul sevgilisi maksimum 1 hafta dayandı. Geldik liseye lisede Allah var gerçekten öyle beklediğim gibi olmadı dışlanmadım kendimi oraya ait hissettim. Ve gerçekten gerek hocalarımla gerek arkadaşlarımla aram iyi di bu süreçte sevdiğim de oldu beni seven de oldu ama sevgilim olmadı bazı ergenlik hatalarıdır çocukca şeylerdir. Şuan ise lise bitti boşlukta gibi hissediyorum konuştuğum tek iki arkadaşım var onlarda yine iki samimi dostum diyebileceğim kişiler. Annemle babam sürekli evde tartışıp duruyorlar. Anneme gidiyorum babamı bana şikayet ediyor babama gidiyorum annemi şikayet ediyor ve ben bundan bıktım artık. Hadi ben büyüdüm şu saatten sonra çok kafama bunların tartışmalarını takmam ama kız kardeşim daha ilkokula gidiyor tüm endişem onun için onu her şeyden çok seviyorum her şeyden korumaya kollamaya çalışıyorum. Ona çok üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor. Neyse aile kısmı böyle. Hala o kızı çok seviyorum aklımdan çıkaramıyorum bir türlü yani kızla aşırı uyumsuzuz hal hareket davranış mizaç her şeyimiz kızla ters ama yok olmuyor kız ortam kızı belli bende afedersiniz yavşak bir adam değilim efendi ağır başlı biriyim. Olmuyor kızı aklımdan çıkartamıyorum olmayacağını o da ben de biliyoruz. Başka bir sıkıntımsa gelecek kaygım hem işim hem eşim hem ailem ilerde ki çocuklarım... Şu an aldığım kararlar ilerdeki çocuğumu etkileyecek o yüzden ben yalnızca asgari ücret veya 3-5 miktar para almak istemiyorum şuan kimse asgari ücretle geçinemiyor. Okuluma ilk gelirken bana iş garantili diye tanıtmıştı (meslek) ama o iş stajdan ibaretmiş yani stajdakilere kendimi beğendiricem isterlerse beni işe alacaklar olmazsa işsizim ve bu beni çok tedirgin ediyor. Kendi işimin patronu olmak istiyorum ama ne sermayem ne bir planım ne de başka bir şeyim var. Kilolu birisiyim kendimi her aynada her fotoğrafta gördüğüm zaman kendimden iğreniyorum spor başlayım diyorum 1. yapıyorum 2 gelmiyor ne hevsim ne isteğim var ve buraya kadar anlattıklarımın hepsi artık bana çok büyük yük olmaya başladı dayanamıyorum gece uyurken yt video açmadan uyuyamıyorum çünkü sessiz uyursam düşüncelere dalıcam ve ağlayarak uyucam en ufak bir iş yaparken sessizlik kötü hissettiriyor kendimle yalnız başıma kalmak istemiyorum. Artık bazen gerçekten kalbimin ağırlaştığını daraldığımı hissediyorum durduk yere ağlıyorum sinirim bozuluyor.
Durumum bu şekilde dostlar teşekkür ederim buraya kadar okuduğunuz için...
 
Son düzenleme:
Okurken fark ettim imlanın içinden geçmişim kb :/
 
Bende içimi dökmek maksatında yazam hocam çünkü yalnız birisiyim ve bundan dolayı içime çok şey atıyorum.öcelikle sonuna kadar okudum hocam.bende liseyi yenş bitirdim bilişim bölümü ama hiçbişi bilmiyorum bilişim hakkında 🙂 bende kendi hayatımda,özümde yalnız birisiyim okulda sırf birileriyle konişim diye birkaç arkadaşım vardı pek de samimi değildik açıkcası ve hala yalnız birisiyim.ne dışarı çıkacak arkadaşım var nede biryere gidip gezebilecek.şuan çok şükür bitirdim liseyi iş arayışındayım fakat maalesef iş bulamadım 10,15 yere sormuşumdur şuana kadar ama maalesef tık yok.aslında lise bitince ditek bir matbaa işine girmiştim kalıcı olarak çalışmayı planlıyordum fakat sevemedim ortamı ve çıktım çıktığıma sadece şu yandan pişmanım şuan işim olmadığı için pişmanım sadece oda eminim gönlüme göre iş bulunca geçecek.

aile sıkıntılarından bahsetmişsin ailesiyle her genç bence illa sıkıntı yaşamıştır tabii ki sizinki birsz farklı anne baba da biraz sıkıntılı durumlarmış sizde ama bende ailemle pek iyi geçinebiliyorum sayılmaz.babam hep aşağılar mesela beni e tabi oda bazen haklı bende bazen maalesef kendimi tutamayıp çıkıştığımız konular oluyor ama kafama takmıyorum nede olsa hepimiz birgün bu dünyadan göçüp gidicez bu yüzden anne babamızla her ne kadar anlaşamasakta yanımızda olmaları yeter.🙂

gelecek kaygısı demişsin aynı şekil bende kendi işim olsun kendi işimin patronu olim diyorum ama o işler gözüktüğü gibi kolay değil ailen zengin değilse (bence) yani benim şahsi düşüncem.kim istemezki kendi işinin patronu olmak neticede.ama zor diyede pes etmek olmaz tabii ki mesela ben çok tutumlu birisiyim hatta cimri bile diyenler var 😀 ama herşeyi gelecekte daha rahat yaşiyim diye yapıyorum.mesela 50,60k lık telefon almıyorum,dışarıda yemek mümkün olduğunca nadir yemeye çalışıyorum,eğlenceye para harcamıyorum onun yerine kenara koyup altın alıyorum veyahut almaya çalışıyorum.

Sevgili demişsin bu yaşıma kadar sevgiliyi bırak herhangi bir kız ile adam akıllı konuşamadım bile konuşamıyorum 😀sevgili yapmak ise çok boş geliyor bu yaşlarda benim şahsi fikrim.herşeyin bir vakti var güzel bir işin olur evin olur düzenin yerine oturur e ozaman olur.

Bu aralar benimde canım biraz sıkkın maalesef iş bulamadığım için ve birkaç özel durum için ama yapacak bir şey yok ağlayarak düzelmeyecekya 😀 mümkün olduğunca hiçbirşeyi kafaya takmadan yaşamaya çalışıyorum ne kadar az stres o kadar iyi.

Oh be içimi döktüm rahatladım inanki 😀
Mesaj otomatik olarak birleştirildi:

Detaylı bir şekilde ve bütün içimden geçenleri anlatmadığım halde bile bu kadar uzunmu olmuş o.O2
 
Bende içimi dökmek maksatında yazam hocam çünkü yalnız birisiyim ve bundan dolayı içime çok şey atıyorum.öcelikle sonuna kadar okudum hocam.bende liseyi yenş bitirdim bilişim bölümü ama hiçbişi bilmiyorum bilişim hakkında 🙂 bende kendi hayatımda,özümde yalnız birisiyim okulda sırf birileriyle konişim diye birkaç arkadaşım vardı pek de samimi değildik açıkcası ve hala yalnız birisiyim.ne dışarı çıkacak arkadaşım var nede biryere gidip gezebilecek.şuan çok şükür bitirdim liseyi iş arayışındayım fakat maalesef iş bulamadım 10,15 yere sormuşumdur şuana kadar ama maalesef tık yok.aslında lise bitince ditek bir matbaa işine girmiştim kalıcı olarak çalışmayı planlıyordum fakat sevemedim ortamı ve çıktım çıktığıma sadece şu yandan pişmanım şuan işim olmadığı için pişmanım sadece oda eminim gönlüme göre iş bulunca geçecek.

aile sıkıntılarından bahsetmişsin ailesiyle her genç bence illa sıkıntı yaşamıştır tabii ki sizinki birsz farklı anne baba da biraz sıkıntılı durumlarmış sizde ama bende ailemle pek iyi geçinebiliyorum sayılmaz.babam hep aşağılar mesela beni e tabi oda bazen haklı bende bazen maalesef kendimi tutamayıp çıkıştığımız konular oluyor ama kafama takmıyorum nede olsa hepimiz birgün bu dünyadan göçüp gidicez bu yüzden anne babamızla her ne kadar anlaşamasakta yanımızda olmaları yeter.🙂

gelecek kaygısı demişsin aynı şekil bende kendi işim olsun kendi işimin patronu olim diyorum ama o işler gözüktüğü gibi kolay değil ailen zengin değilse (bence) yani benim şahsi düşüncem.kim istemezki kendi işinin patronu olmak neticede.ama zor diyede pes etmek olmaz tabii ki mesela ben çok tutumlu birisiyim hatta cimri bile diyenler var 😀 ama herşeyi gelecekte daha rahat yaşiyim diye yapıyorum.mesela 50,60k lık telefon almıyorum,dışarıda yemek mümkün olduğunca nadir yemeye çalışıyorum,eğlenceye para harcamıyorum onun yerine kenara koyup altın alıyorum veyahut almaya çalışıyorum.

Sevgili demişsin bu yaşıma kadar sevgiliyi bırak herhangi bir kız ile adam akıllı konuşamadım bile konuşamıyorum 😀sevgili yapmak ise çok boş geliyor bu yaşlarda benim şahsi fikrim.herşeyin bir vakti var güzel bir işin olur evin olur düzenin yerine oturur e ozaman olur.

Bu aralar benimde canım biraz sıkkın maalesef iş bulamadığım için ve birkaç özel durum için ama yapacak bir şey yok ağlayarak düzelmeyecekya 😀 mümkün olduğunca hiçbirşeyi kafaya takmadan yaşamaya çalışıyorum ne kadar az stres o kadar iyi.

Oh be içimi döktüm rahatladım inanki 😀
Mesaj otomatik olarak birleştirildi:

Detaylı bir şekilde ve bütün içimden geçenleri anlatmadığım halde bile bu kadar uzunmu olmuş o.O2
Valla hocam inanın içime su döktünüz bana eşekten düşmüş birini getirin misali oldu. Ya tabi ki hayat yüzümüze hep gülmeyecek sıkıntılarımız illa ki olacak ama son zamanlarda artık yüzümü güldüren hiçbir olay olmuyor hep bir şey ile boğuşuyorum ve artık bunaldım kimseye de anlatamadım, hep içimde biriktirdim aileme anlatsam gözlerinde güçsüz görünmekten korkuyordum ve ilk defa bu konuyu açarak sizinle paylaştım. Sizin anlattıklarınızı okudum ve gerçekten çok samimiyim beni çok rahatlattınız hocam teşekkür ederim:peepokalp:
 
Valla hocam inanın içime su döktünüz bana eşekten düşmüş birini getirin misali oldu. Ya tabi ki hayat yüzümüze hep gülmeyecek sıkıntılarımız illa ki olacak ama son zamanlarda artık yüzümü güldüren hiçbir olay olmuyor hep bir şey ile boğuşuyorum ve artık bunaldım kimseye de anlatamadım, hep içimde biriktirdim aileme anlatsam gözlerinde güçsüz görünmekten korkuyordum ve ilk defa bu konuyu açarak sizinle paylaştım. Sizin anlattıklarınızı okudum ve gerçekten çok samimiyim beni çok rahatlattınız hocam teşekkür ederim:peepokalp:
Kesinlikle hocam haklısınız çok iyi anlıyorum bende aynı durumda olduğum için.bende ara sıra forumda içimi döküyorum yoksa hep içe ata ata nereye kadar 🙂 bende içimi dökmüş oldum sizin sayenizde 😀
 
hocam aynıyız seninle kesin benim de yaptığım gibi beden derslerinde tek başına bir banka geçip oturuyorsundur.
 
hocam aynıyız seninle kesin benim de yaptığım gibi beden derslerinde tek başına bir banka geçip oturuyorsundur.
🙃 evet hocam onlarda travmamdır geçerdim bir köşeye otururdum ne top oynatırlardı ne başka bir arkadaşım vardı konuşacak
 
🙃 evet hocam onlarda travmamdır geçerdim bir köşeye otururdum ne top oynatırlardı ne başka bir arkadaşım vardı konuşacak
iyi sen atlatmissin yine ben öyle takiliyorum ne ortamim var ne arkadasim niye boyle bilmiyorum bilmezsin ama suan tatil ve arkadasim olmadığı için evden cikamiyorum.
 
iyi sen atlatmissin yine ben öyle takiliyorum ne ortamim var ne arkadasim niye boyle bilmiyorum bilmezsin ama suan tatil ve arkadasim olmadığı için evden cikamiyorum.
Dostum şu anda da öyle sosyal biri değilim yalnızca 3-4 konuştuğum arkadaşım var ve kendimi iyi hissediyorum. Yaşın kaç bilmiyorum ama ben 17 yim şuan yani belki çok sıradan olabilir ama gerçekten kafana takmamaya çalış çünkü ben o süreci öyle atlattım. İlerde yaşayacağın bir hayatın var. illa ki biriyle kafan uyuşuyor şuan ben staja gidiyorum okulum bitti ve iş arkadaşlarımla aram gayet iyi, ileri de çok daha önemli şeylerin olacak bir meşguliyetin olacak ve bir süre sonra bunlar sana anlamsız şeyler gibi gelecek. Onları (seninle konuşmayan zorbalayanları) kendinden üstün görme ben o dönemlerde hep onları çok daha üstün gibi gördüm ama şuan birisini sokakta görsem ağız burun dalarım sen benim o çocukluğumu mahvettin beni zorbaladın diye ve bir süre sonra onlar çok çocuksu geliyor iş hayatıyla tanışınca daha olgun insanlarla tanışınca onları boşveriyorsun şuanlık kendini geliştirmeye bak ailenle güzel vakitler geçir
 
1 POSTA 31 YAZDIM FAZLA KASMAYA YARİN BELKİ ÖLÜRSÜN BUGÜN EĞLENMEYE ÇALIŞ SİKTİR ET BEN BÖYLE YAPIYORUM 31 İ UNUTMA
 
Dostum şu anda da öyle sosyal biri değilim yalnızca 3-4 konuştuğum arkadaşım var ve kendimi iyi hissediyorum. Yaşın kaç bilmiyorum ama ben 17 yim şuan yani belki çok sıradan olabilir ama gerçekten kafana takmamaya çalış çünkü ben o süreci öyle atlattım. İlerde yaşayacağın bir hayatın var. illa ki biriyle kafan uyuşuyor şuan ben staja gidiyorum okulum bitti ve iş arkadaşlarımla aram gayet iyi, ileri de çok daha önemli şeylerin olacak bir meşguliyetin olacak ve bir süre sonra bunlar sana anlamsız şeyler gibi gelecek. Onları (seninle konuşmayan zorbalayanları) kendinden üstün görme ben o dönemlerde hep onları çok daha üstün gibi gördüm ama şuan birisini sokakta görsem ağız burun dalarım sen benim o çocukluğumu mahvettin beni zorbaladın diye ve bir süre sonra onlar çok çocuksu geliyor iş hayatıyla tanışınca daha olgun insanlarla tanışınca onları boşveriyorsun şuanlık kendini geliştirmeye bak ailenle güzel vakitler geçir
ben de 16 yasindayim beni yoran tek şey arkadasimin olmamasi okul cikisinda bir aktivite yapabilecegim birinin olmaması beni üzüyor degistiremiyorum
 
Artık son günlerde kalbime oturan şeyler var ve canım artık çok sıkıldım o yüzden konu açıyorum uzun bir yazı olacak.
Ben öyle sosyal bir insan değilim tanımadığım veya yeni tanıştığım biriyle çok soğuk davranır ve ne yapacağımı bilemem. Ama mesela yakın olduğum arkadaşımla da çok yakınım diyebilirim en azından benim için öyle. Tüm okul hayatım boyunca (lise bir nebze daha iyi geçti) zorbalık gördüm ve gerçekten bu beni çok kötü etkiledi dönüp arkama baktığım zaman sadece kasvet ve dışlanmışlık hissediyorum. Okulda ne futbola alındım ne basketbola ne de sohbeti olan öyle bir ortama hep ya yalnızdım ya bir tane konuştuğum arkadaşım oldu. Sınıfta en ufak başka biriyle konuştuğum da gerilirdim diyeceğim kelimeler birbirine karışırdı (hele bir de karşıdaki kız olunca) özellikle o zamanlar derslerim falan da iyice kötüye gitmişti hoca tahtaya bir soru yazıyordu kalk çöz diyordu ben tabi bilmiyorum etmiyorum tahtaya kalkınca da benim dil gene kitlenirdi ne diyeceğimi şaşırırdım. O dönemde dersler zaten benim için bitti gitti eve geliyorum annem babam bana kızıyor sınavın hali ne diye eve geliyorum hani ders çalışmak herkes için sıkıcı bunaltıcıdır ama öyle bir şey ki ağlıyordum bazen ders yapıp kitap okuduğumda okulda ayrı evde ayrı hiçbir şekilde yüzüm gülmedi o iki üç sene boyunca. Bu süreçten sonra da bende ne özgüven, ne heves ne de başka bir şey kaldı ama bu süreçte yalnızca ama yalnızca hobi edinebildiğim şey bilgisayarlar oldu. Oyun falan oynamak değil kasayı sökmek parçalamak tamir etmek yazılımla uğraşmaktı. Onun dışında hiçbir hobi edinemedim biraz da her erkek de olan araba ve motora ilgim oldu. Bu kasvet dolu zaman da hiçbir sevgilim olmadı sevdiğim ve açıldığım oldu ama tabii ki red yedim ortaokul zamanı zaten velet velet takılıyorduk ama özgüvenimi çok kırıyordu.
Sonra bir iş oldu ve başka bir ilçeye taşındık lgs ye 3-4 ay kala, burada açıkçası ne ben kendim sevdim hem okulu ne de onlar beni sevmedi çok kanımız uyuşmadı diyelim. Ama ilk sevgilim o zaman olmuştu ilk defa biriyle sevgili olmuştum hem ben onu sevmiştim hem o beni ama tabi ortaokul sevgilisi maksimum 1 hafta dayandı. Geldik liseye lisede Allah var gerçekten öyle beklediğim gibi olmadı dışlanmadım kendimi oraya ait hissettim. Ve gerçekten gerek hocalarımla gerek arkadaşlarımla aram iyi di bu süreçte sevdiğim de oldu beni seven de oldu ama sevgilim olmadı bazı ergenlik hatalarıdır çocukca şeylerdir. Şuan ise lise bitti boşlukta gibi hissediyorum konuştuğum tek iki arkadaşım var onlarda yine iki samimi dostum diyebileceğim kişiler. Annemle babam sürekli evde tartışıp duruyorlar. Anneme gidiyorum babamı bana şikayet ediyor babama gidiyorum annemi şikayet ediyor ve ben bundan bıktım artık. Hadi ben büyüdüm şu saatten sonra çok kafama bunların tartışmalarını takmam ama kız kardeşim daha ilkokula gidiyor tüm endişem onun için onu her şeyden çok seviyorum her şeyden korumaya kollamaya çalışıyorum. Ona çok üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor. Neyse aile kısmı böyle. Hala o kızı çok seviyorum aklımdan çıkaramıyorum bir türlü yani kızla aşırı uyumsuzuz hal hareket davranış mizaç her şeyimiz kızla ters ama yok olmuyor kız ortam kızı belli bende afedersiniz yavşak bir adam değilim efendi ağır başlı biriyim. Olmuyor kızı aklımdan çıkartamıyorum olmayacağını o da ben de biliyoruz. Başka bir sıkıntımsa gelecek kaygım hem işim hem eşim hem ailem ilerde ki çocuklarım... Şu an aldığım kararlar ilerdeki çocuğumu etkileyecek o yüzden ben yalnızca asgari ücret veya 3-5 miktar para almak istemiyorum şuan kimse asgari ücretle geçinemiyor. Okuluma ilk gelirken bana iş garantili diye tanıtmıştı (meslek) ama o iş stajdan ibaretmiş yani stajdakilere kendimi beğendiricem isterlerse beni işe alacaklar olmazsa işsizim ve bu beni çok tedirgin ediyor. Kendi işimin patronu olmak istiyorum ama ne sermayem ne bir planım ne de başka bir şeyim var. Kilolu birisiyim kendimi her aynada her fotoğrafta gördüğüm zaman kendimden iğreniyorum spor başlayım diyorum 1. yapıyorum 2 gelmiyor ne hevsim ne isteğim var ve buraya kadar anlattıklarımın hepsi artık bana çok büyük yük olmaya başladı dayanamıyorum gece uyurken yt video açmadan uyuyamıyorum çünkü sessiz uyursam düşüncelere dalıcam ve ağlayarak uyucam en ufak bir iş yaparken sessizlik kötü hissettiriyor kendimle yalnız başıma kalmak istemiyorum. Artık bazen gerçekten kalbimin ağırlaştığını daraldığımı hissediyorum durduk yere ağlıyorum sinirim bozuluyor.
Durumum bu şekilde dostlar teşekkür ederim buraya kadar okuduğunuz için...
gelcegı kafandan sil, 30-40 sene sonrakı seylerı dusunerek kendını yıpratma onlraıu zamanı gelınce konuısursuın. İşkura git meslek lisesi mezunu ilanlarına bakın beraber, sana uyan bir işte çalşmaya başla, spora da git, 2 sini beraber yürüt asla pes etme, sermayem yok kendı ısımın patronu olcam dıyosun ya boyle dusunerek bır yere varmaazsın kopek gıbı calıscaksın bizim gibi, sonra para yapıp kendını baska ıslere atacaksın, arkana da Allahı aldımmı sırtın yere gelmez, namaz, şükür, çalışma ile her şey hallolur, benimde kafamda 1 ton dert var ama anlık dusunuyorum 10 sene sonrayı dusunursem kendımı yıpratırım elımden de bır sey gelmez
 
Geri
Top