samuraikek
80+ Silver
- Katılım
- 4 Haziran 2021
- Mesajlar
- 2,436
- Reaksiyon skoru
- 928
Ölmeyi sorgulamak veya sevdiklerinin ölmesi her zaman dipsiz kuyu gibi ürkütücü ve çaresiz hissettirir.İnsanlar ortalama 75 kediler köpekler 10-20 yıl yaşıyorlar.Erken ölenler daha az anı yaşadığımızdan beyinde çok yer etmeseler de az yaşamasından kaynaklı bir acıma duygusuyla akılda kuvvetli bir anı olarak da kalabiliyorlar.Genç ölenlerin yaşayamadıklarına, yaşı gelenlerin yaşattığı iyi,kötü anılara üzülürüz.Annemiz babamız hayatımızda bir binanın kolonları gibi önemliyse onları kaybetmemiz direkt bizim çöküşümüz anlamına gelebiliyor.Veya kardeşimiz çocuğumuz vs ölünce hayata dair olan tüm görüşlerimiz, umutlarımız kararabiliyor.Ölüm gibi tamamen kara delik gibi geleceğimizi yutup karartan bir olgunun tek umutsal çaresi bize tanrının vaadettiğine inanılan ahiret fikri.Ahiret bir insanın pozitif kafadan çıkmaması için mühim bir psikolojik destek.Çok iyi bir büyüğümüz vefat ettiğinde hep "güzel kokarak vefat etti" ,"nur gibi parlıyordu", "mübarek günde öldü."gibi övgülerle içini rahatlatır büyüklerimiz.Bu ölümle yüzleşmek için üretilen psikolojik rahatlama methodu anadolu halkının en sevdiğim yönlerinden birisidir.Bazı toplumlar ölülerini yakar ve küllerini aileleri saklar.Bazen aileler istemez o kül tüm özel eşyalarıyla beraber amerikada bir kiralık depoda bekler durur.Bizler de çoğunlukla ölülerimizi gömeriz önce morgdan alınır sonra camii önünde musalla taşı sonra cenaze namazı sonra cenaze tabutu omuzlarda taşınarak mezarlığa götürülme aile bireylerinin ağlayarak ölüyü toprağa indirmesi üzerine ağlayarak toprak atan çocuklar torunlar...Bizde de ölümler pek çok toplum gibi romantiktir.Cenaze evinde o kadar acıya rağmen helva yapmak zorunda kalan kadınlar,pide vs dağıtmak için koşuşturan erkekler.Sanki acımız ve rahmetlimiz değil komşuya yemek yetiştirmek daha önemliymiş gibi... Sekülerleşmiş hristiyan toplumlarında ise sanki bir siyaset sahnesi gibi tabut sahnededir, sevenleri mikrofon başına geçip anıları anlatır sonrasında gömme merasimi...Hristiyan ve bazı asya toplumlarında ölülere dair resimler,eşyalar mumlarla vs evlerde bir tapınma mı desem saygı mı desem onun için bir köşe olur elleri birleştirir dua ederler.Bizde de mezar başına gidilir dua edilir "Allahım dedeme rahmet eyle, günahlarını affet ,onu cennetine al" vs.gibi.Bazıları ölüye dua etmek veya yasin okumak için dinde yeri yok ,ölüye yaramaz gibi konuşurlar.Tanrıya teolojik anlamda inanan insan, tanrının sizi sizden çok bildiğine de inanır.Bu yüzden ölülerimize dua etmek biz ve Allah arasında bir iletişimdir ve ölen kişinin sevdiklerinin ;bu iletişim ve ibadet işlerinde samimi ve gayretli olması ölen kişinin etkisinde gerçekleştiyse, bu onun ölümle bitmeyen sevaplarından biri olabilir.Bazı insanların da ölse de bitmeyen ve bitmeyecek günahları vardır mesela avusturyalı bir ressam ülkesindeki yahudileri katletmeseydi belki israil kurulmayacak ve filistinli çocuklar anneler katledilmeyecekti.Bu adam dolaylı yoldan 2 kesimi katletmiş gibi oldu.Ve kendi medeniyetini de dolaylı olarak bu topluluğa köle etti.Kötü insanların ölmesi kötülüğün,iyi insanların ölmesi iyiliğin bittiği anlamına gelmez.En yetenekli sanatçılardan biri öldüğünde geleceğe dair bir umutsuzluk doğar.Bir daha böyle bir şey göremeyeceğim bir daha bu şekilde güldüren olmayacak vs gibi.Oysaki devir kendine yeni tarzlarla yeni ünlüler doğurmaya devam eder.Kemal sunalı kaybettiğimizde herkes kötü hissetmiştir illaki.Daha komiği gelmez diye düşünmüştür.Oysaki sadece ***** rolünü yapmıştır çoğu filminde.***** rolü bir devri güldürür.Bizim devrimizde ise genelde slice of life absürdlükler güldürür.Gibi dizisinde kendini bir sahibenin kırbacı altında bulan ilkkan veya sıradan bir süpermarkette prezarvatif üzerinden shaming yapan recep ivedik güldürür milleti.Devir değişmiştir artık ***** taklidi yapan tutmaz.Komedi dediğimiz şey aslında bir anomali şaşkınlığıdır birisi sakin bir anda osursa düşse vs komik olur.Hayat sıradanlıktan çıktığında eğer o şey negatif hissettirmiyorsa o şey genelde komedinin unsurudur kayıp düşmek gibi.Ama kayıp düştüğümüz yer ölümcülse artık orada mizahtan çok negatif öğeler baskın olur acı,ağlamak,ölüm,korku gibi.Mizahla Hüzün arasındaki tek vark bu sıradanlıktan ayrışan anının pozitif ve negatifliğine göre yorumlanmasından ibarettir.Peki nefret ettiğimiz bir insan öldüğünde neden pozitif duygularımız bizi mizaha yöneltmez?Çünkü ölümün ağırlığı hiç bir duyguyu ölümden daha önemli hale getiremeyecek kadar fazladır.Masum birileri öldüğünde sevinen bir fanatik zumre olsa da asla bu zümre kendini dünya geneline bunun komik olduğuna ikna edemeyecektir örneğin.Ukraynalı bir adamı dalga geçerek öldüren bir rus askeri asla tüm dünyayı o dalga geçmesi ile empati kurdurmayı başaramayacaktır.Her insanın çeşitli duygusal ağırlıkları olur ama ucunda ölüm olduğunda en genelgeçer ve ağır duygu ciddiyet ve ölümü sorgulama olacaktır.Çünkü dalga geçmek gibi bir anomalide de bulunulsa ölüm herkesi bulacaktır. En erken 1 mikro salise en geç 1 asır içinde...
![Efe Gaydal[Unofficial]](/data/avatars/s/0/673.jpg?1746178810){kind=avatar}
