Furkan4535
80+
- Katılım
- 14 Şubat 2023
- Mesajlar
- 14
Dahası
- Reaksiyon skoru
- 0
- İsim
- Furkan yalçın
Öncelikle Merhabalar başlıktada olduğu gibi bu durum beni çok rahatsız ediyor kafayı yiyorum küçüklüğümde sessiz , içe dönük ve ketum birisiydim herkes yan yana arkadaşlıyla birliktelik otururdu ben tek başıma otururdum herkes teneffüslerde dışarı çıkarken ben sınıfta durmak zorundaydım çünkü arkadaşım yoktu o zamanlar bile yalnızmışım vay anasını be gelir geçer dediler Bu bir müddet devam etti ta ki Liseye geçene kadar değişmiştim bir anda özgüveni yüksek herkesle muhabbet edecek kıvama gelmiştim .Sosyal pilim gayet iyidir anlamlandıramıyorum şu ana kadar tanıştığım insanlarla arkadaşlığımız sürmedi kalıcı uzun süreler espritüel ve geveze birisiyim aynı zamanda Çok uzun süredir boşluktayım daha sonraları kendimde yeni bir özellik keşfettim kendi kendime karşımda birisi varmış gibi konuşmak 14 yaşında annemle babam ayrılmıştı bu durumu çok takıyordum 15 yaşında başladı bu özelliğim bir ara bıraktım birileriyle konuşuyordum onlarda gitti gene tek başıma kaldım boş kaldığımda birisi varmış gibi konuşuyorum bunu yaptığımda kendimi biraz daha rahatlamış ve iyi hissediyordum mental olarak çok değil daha sonraları bu durumu annem fark etmişti benim üç harfliler tarafından ele geçirildiğimi söylemişti çok üzülüyordum herkes öğrendi geceleri konuştuğumu vesayre utanıyordum bir bakıma çaresizdim kendimi mahcup ve utanmış hissettim ne de olsa hasta gözüyle bakabilirlerdi Sonrası ise çıkmaz bir yol ağır depresyona girdim evet yaşıtlarım dışarıda a gezerken ben evde depresyondaydım İntihar teşebbüslerinde bulundum defaatle bir keresinde başarılı oluyordum kıl payı annem beni hayata bağladı onu çok seviyordum yapamazdım onun için yaşıyorum zaten babamı sevmiyorum konuşmuyorum bile ilaçlara bağımlı oldum bana kalsa bir dakika bile yaşamak istemiyorum bu dünyada tek dayanağım annem Tanrının Yalnız Adamıyım beni yalnızlığa itip yalnızlıkla suçladılar .Aiemle konuşmak istemiyorum artık gına geldi benim de arkadaşlarım sevgilim konuştuğum birileri olmayacak mı elimden gelen çabayı sarf ettim hatta kendim ilk adımı attım insalara gene olmadı utangaç değilim maalesef üniversite okuyamadım maddi yetersizliklerden dolayı psikolojim ciddi anlamda bozuk olmasına rağmen sınav senemde İTÜ Bilgisayar Mühendisliği kazanmıştım her türlü yolu denedim sonuç sıfır ulan dışarı çıkıyorum tek başıma spora gidiyorum tek başına markete gidiyorum tek başıma çarşıya gidiyorum tek başıma Yemin ediyorum Taxi Driver'daki adamdan arta kalır yanım yok sosyal medyadae edinmeye çalışıyorum o da merhaba merhaba öteye gitmiyor iş yerindeki insanlarda çok muhabbet canlısı değil umudu mu yitirmiş bulunmaktayım .Her türlü yolu denedim benim onları sahiplendiğim değer verdiğim kadar beni sahiplenmediler çok şansız ve acı bir çocukluk geçirdim travmalarım hiç bir zaman bitmedi eskiden daha berbattım zaten yalnızım kendi başıma odada daha da fenalasiyorum kendi kendime konuşuyorum böyle tatmin oluyorum ailem çok üzülüyor Bir müddet daha devam ederse intihar edicem kesin o cesaret var ama annem problem . Bazı kişilere göre saçma gelebilir benim hayatımı bir bilseniz bir dakika bile yaşamak istemezsiniz