21 Yaşında Hayata Nereden Başlayacağımı Bilmiyorum

[oysaherkesoldurursevdigni]

Merhaba, ben 21 yaşındayım. Hayatım boyunca kendime ait bir yönüm, bir “vasfım” olduğunu hiç hissetmedim. Okumuyorum, lise mezunuyum. Üniversite okumayı hiç hayal bile etmedim çünkü akademik olarak hiçbir zaman başarılı biri olmadım. Askerliğimi yaptım, Mart ayında geri geldim. Askerden önce iki yıllık bir ilişkim vardı. Döndükten sonra bitti. Acısını fazlasıyla çektim, belki de gereğinden fazla koştum peşinden. Ama son 5 aydır hiçbir şekilde temas etmedim. Artık o bataklıktan çıktığımı hissediyorum diyebilirim. Sonrasında hayata atılmak istedim ama hep içimde bir çekince vardı. En fazla iş deneyimim lise stajımdı. Çevremdekilerin de baskısıyla neredeyse her yere başvurdum. Bilindik uygulamalardan birkaç yere form bıraktım ve bir gün Starbucks’tan dönüş geldi. Görüşmeye gittim, iyi geçmişti. Dört gün sonra aradılar ama telefonu açamadım. Kendimden kaçtım. Açacak cesareti bir şekilde bulamadım. İki hafta geçti, başka bir şubeleri tekrar aradı. Bu kez de aynı şeyi yaşadım. O an kendimi inanılmaz güçsüz hissettim. Bir süre sonra bir tanıdık aracılığıyla LC Waikiki’de işe girdim. Bir süre çalıştım ama tempoya tam olarak uyum sağlayamadığımı hissedip ayrıldım. Şimdi ise ne istediğimi bilmiyorum. Maddi olarak da güçlü bir aileden gelmiyorum. Ne iş yapmak istiyorum, nereden başlamam gerekir, hiçbir fikrim yok. Ayrılıktan sonra özgüvenim çok düştü. Bazen kısa anlar oluyor, kendimi iyi hissediyorum, motive oluyorum ama o his genelde motivasyon videoları kadar sürüyor kısa ve geçici. Kısacası… Hayata nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Destek mi almalıyım, nasıl alınır, ondan bile emin değilim. Sadece bir yerden başlamam gerektiğini biliyorum, ama o ilk adımı atacak cesareti henüz bulamadım

 

[kalona07]

Öncelikle çevreni bi boşver. Şurada eleman arıyorlarmış şuraya başvur, şunu yap diyen insanları duymazdan gel he de geç. Aşk konularınıda boşver yaşamışsın bitmiş. Daha yaşın genç ilerde bunları yaşayacaksın zaten. Önceliğin iş olsun çünkü martta gelmişsin askerden kaç ay geçmiş daha ne yapacağına karar vermemişsin. Kendine şunu sor ben ne yaparsam mutlu olurum. Bu karar senin tüm hayatını etkiyelecek sonuçta. İllaki şunu öğren şuna çalış diyenler olacaktır ama okuyacak adam okurdu zaten(yanlış anlama sen dedin diye diyorum). Kendine bir liste yap aklına gelen meslekleri yaz. Mesela örnek vereyim mutfağa yatkınlığın vardır yemek yapmayı seviyorsundur aşçılık olabilir. Artısı nelerdir öğrenirsen işinde iyi olursan kolay yükselirsin iyi kazanırsın. Kendi yerini açma ihtimalin vardır patron olabilirsin gibi. Eksi yönleri nelerdir özel günlerin yoktur. Gecesi gündüzü yoktur. Hafta içi tatil yaparsın her zaman için hafta sonu yoğun olur çünkü. Bu yüzden arkadaşlarınla ailenle vakit geçirmen zorlaşır gibi. Bunlardan sana uyanları uymayanları tart kendince. Bu karar senin hayatını etkileyeceği için çevrendekileri boşver diyorum yani. Sırf aileni yada başkalarını mutlu etmek için bir işe girersen hayatın boyunca ya bunu çekersin yada bir süre çalışır bırakırsın bir düzenin olmaz.
Muhtemelen şuan kendini yalnız hissediyorsun ve hiç bir şey yapmak istemiyorsun. Bu yüzden her şeyden kaçıyorsun ama unutma bu hayatı sen yaşayacaksın bu kararlar ömrün boyunca peşinden gelecek. İlerde ya 3 sene önce şunu yapsaydım bu halde olmazdım belki deme. Yada çok iyi bir işin iyi bir eşin olabilir. Bu seferde geriye dönünce ya ben bu kızın peşinden ne diye koşmuşum diyebilirsin.
Önemli olan o ilk adımı atabilmek sonrası gelecektir zaten.

 

[OlzerolO]

GIDA sektörune gır aga bulaşık komı olarak gır.Galıba bıraz asosyallık var olabılır sen bıraz bulaşıkhanede calış bulaşıkları yıka yıkaya alışırsın ınsanlarla konuşmaya bendede vardıı aynı problem boşwer yemezler olum senı korka korka alışırsın

 

[Gravewormszr]

Merhaba, ben 21 yaşındayım. Hayatım boyunca kendime ait bir yönüm, bir “vasfım” olduğunu hiç hissetmedim. Okumuyorum, lise mezunuyum. Üniversite okumayı hiç hayal bile etmedim çünkü akademik olarak hiçbir zaman başarılı biri olmadım. Askerliğimi yaptım, Mart ayında geri geldim. Askerden önce iki yıllık bir ilişkim vardı. Döndükten sonra bitti. Acısını fazlasıyla çektim, belki de gereğinden fazla koştum peşinden. Ama son 5 aydır hiçbir şekilde temas etmedim. Artık o bataklıktan çıktığımı hissediyorum diyebilirim. Sonrasında hayata atılmak istedim ama hep içimde bir çekince vardı. En fazla iş deneyimim lise stajımdı. Çevremdekilerin de baskısıyla neredeyse her yere başvurdum. Bilindik uygulamalardan birkaç yere form bıraktım ve bir gün Starbucks’tan dönüş geldi. Görüşmeye gittim, iyi geçmişti. Dört gün sonra aradılar ama telefonu açamadım. Kendimden kaçtım. Açacak cesareti bir şekilde bulamadım. İki hafta geçti, başka bir şubeleri tekrar aradı. Bu kez de aynı şeyi yaşadım. O an kendimi inanılmaz güçsüz hissettim. Bir süre sonra bir tanıdık aracılığıyla LC Waikiki’de işe girdim. Bir süre çalıştım ama tempoya tam olarak uyum sağlayamadığımı hissedip ayrıldım. Şimdi ise ne istediğimi bilmiyorum. Maddi olarak da güçlü bir aileden gelmiyorum. Ne iş yapmak istiyorum, nereden başlamam gerekir, hiçbir fikrim yok. Ayrılıktan sonra özgüvenim çok düştü. Bazen kısa anlar oluyor, kendimi iyi hissediyorum, motive oluyorum ama o his genelde motivasyon videoları kadar sürüyor kısa ve geçici. Kısacası… Hayata nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Destek mi almalıyım, nasıl alınır, ondan bile emin değilim. Sadece bir yerden başlamam gerektiğini biliyorum, ama o ilk adımı atacak cesareti henüz bulamadım

Buradakiler şu dediğimi anlamayabilir ama dinlemeni tavsiye ederim. Adam akıllı okuma yazması olmayan adamların fabrika müdürlüğü, şefliği yaptığını gördüm ben. Fabrikalar okumamış ve ilerlemek isteyen insanlar için paha biçilemez. Evet belki sen müdür olamayabilirsin, ama fabrikasına göre bant şefi, vardiya şefi, usta falan olabilirsin. Ben senin yerinde olsam her fabrikaya başvururum. Tek kaçman gereken tekstil. Ora dışında her yere başvur. Tekstilde de sevkiyat depoda çalışabilirsin.

 

[FurkanIIy]

GIDA sektörune gır aga bulaşık komı olarak gır.Galıba bıraz asosyallık var olabılır sen bıraz bulaşıkhanede calış bulaşıkları yıka yıkaya alışırsın ınsanlarla konuşmaya bendede vardıı aynı problem boşwer yemezler olum senı korka korka alışırsın

Olum adam üzgün üzgün tavsiye istemiş yazdığın cevaba bak ASDOIJKFHGAIOGOIPJAFSDI

Mesajlar otomatik olarak birleştirildi: 16 Aralık 2025

Merhaba, ben 21 yaşındayım. Hayatım boyunca kendime ait bir yönüm, bir “vasfım” olduğunu hiç hissetmedim. Okumuyorum, lise mezunuyum. Üniversite okumayı hiç hayal bile etmedim çünkü akademik olarak hiçbir zaman başarılı biri olmadım. Askerliğimi yaptım, Mart ayında geri geldim. Askerden önce iki yıllık bir ilişkim vardı. Döndükten sonra bitti. Acısını fazlasıyla çektim, belki de gereğinden fazla koştum peşinden. Ama son 5 aydır hiçbir şekilde temas etmedim. Artık o bataklıktan çıktığımı hissediyorum diyebilirim. Sonrasında hayata atılmak istedim ama hep içimde bir çekince vardı. En fazla iş deneyimim lise stajımdı. Çevremdekilerin de baskısıyla neredeyse her yere başvurdum. Bilindik uygulamalardan birkaç yere form bıraktım ve bir gün Starbucks’tan dönüş geldi. Görüşmeye gittim, iyi geçmişti. Dört gün sonra aradılar ama telefonu açamadım. Kendimden kaçtım. Açacak cesareti bir şekilde bulamadım. İki hafta geçti, başka bir şubeleri tekrar aradı. Bu kez de aynı şeyi yaşadım. O an kendimi inanılmaz güçsüz hissettim. Bir süre sonra bir tanıdık aracılığıyla LC Waikiki’de işe girdim. Bir süre çalıştım ama tempoya tam olarak uyum sağlayamadığımı hissedip ayrıldım. Şimdi ise ne istediğimi bilmiyorum. Maddi olarak da güçlü bir aileden gelmiyorum. Ne iş yapmak istiyorum, nereden başlamam gerekir, hiçbir fikrim yok. Ayrılıktan sonra özgüvenim çok düştü. Bazen kısa anlar oluyor, kendimi iyi hissediyorum, motive oluyorum ama o his genelde motivasyon videoları kadar sürüyor kısa ve geçici. Kısacası… Hayata nereden başlamam gerektiğini bilmiyorum. Destek mi almalıyım, nasıl alınır, ondan bile emin değilim. Sadece bir yerden başlamam gerektiğini biliyorum, ama o ilk adımı atacak cesareti henüz bulamadım

Hocam bence diğer arkadaşın dediği gibi herkesin birbiriyle samimi olduğu bir alanda çalışmaya başla. Sonrasında devamı gelir, "ben ömür boyu böyle çalışamam" falan deyip daha iyi işlere atılırsın.

 

[UnlegitPanda]

İnsan hayatı bu bir yerde tutunmak lazım, kimi ne zaman nerede tutacağı belli olmuyor. Ben 17 yaşımda askeri okula başladım daha 20 olmadan asgari ücrerin 2-3 katını alıyorum. Asla pes etme neyin ne zaman karşına çıkacağı belli olmaz ve kader denemeyenlere yardım etmez.

 

[Alihanyilmaz]

Kendi evine taşın, ailenden oldukça uzak bir yerde ve inşaat'te çalışmaya başla.

 

[xxxZAURxxx]

Car mechanic simulator oyunundaki gibi git bir usta yanında çalış.
Sonra işini öğrene öğrene arabanı alıp tamir edip satarsın. Para kimsenin cebini delmiyor öğle değilmi?

Yada House flipper oyunundaki gibi evleri tamir etmeye gidersin. Birisinin elektrik anahtarın değişirsin, Diğerine Lamine döşersin, birisine duvar kağıdı yapıştırırsın. vs vs
Paranı toplayınca kendine eski ev alıp tamir edip satarsın.

Yani kendi işinin müdürü olmaya çalış.

Yada berber yanında çalışıp işi öğrenirsin. Zaten en iyi para şuanda berberde, herkesin bir kafası var ve saç sakal durmadan uzuyor.

 

[yusuf544]

Car mechanic simulator oyunundaki gibi git bir usta yanında çalış.
Sonra işini öğrene öğrene arabanı alıp tamir edip satarsın. Para kimsenin cebini delmiyor öğle değilmi?

Yada House flipper oyunundaki gibi evleri tamir etmeye gidersin. Birisinin elektrik anahtarın değişirsin, Diğerine Lamine döşersin, birisine duvar kağıdı yapıştırırsın. vs vs
Paranı toplayınca kendine eski ev alıp tamir edip satarsın.

Yani kendi işinin müdürü olmaya çalış.

Yada berber yanında çalışıp işi öğrenirsin. Zaten en iyi para şuanda berberde, herkesin bir kafası var ve saç sakal durmadan uzuyor.

herkesin bir kafası var ve saç sakal durmadan uzuyor.

Şu dediğiniz son cümle niyeyse aşırı derecede çok motive verdi bana durduk yere.