küçüklüğümden beri ailemden sevgi görmedim saygı görmedim orda burda takılmak zevk vermiyo annem eskiden o kadar kötü davranıyoduki şuan canım dese küfür ediiyomus gibi ne yapcam bilmiyorum sevgili edinsem berbat leş bi tipe sahibim spora gitsem özgüvenim yok ne yapmalıyım sizce
16 yım bende 10.sınıf bitti, il değiştirdiğimizden beri 5 yıldır sevgi saygı vb hiç bir şekilde görmüyorum bu süre içerisinden babamdan 1 kere iltifat bir kere o günümü pozitif yapacak söz söylemedi aksine 4 yıldır psikolojik olarak beni bunaltıyor çok toksik ve saldırgan tavırları var bunu ben söylemiyorum sadece, akrabalarımda aynı şekilde düşünüyor yani tek ben böyle düşünüyorum. soracak olan olabilir diye söyledim. hiç çözüm odaklı değiller evde huzur bırakmıyorlar babamın yüzüne bakmıyorum çünkü ne zaman baksam bana ya eski olaylardan bir şey yada şuanki zamandan olumsuz laf söyler ve o günümü bana söylediği o lafı düşünerek geçiririm gerçekten çok zor bir durum temel ihtiyaçlarımı bile karşılamıyorlar hastaneden randevu almamız lazım mesela hiç umursamıyorlar ve yardımcı olmuyorlar evden kurtulmak için can atıyorum resmen onların yüzünü ne zaman görsem direkt mutsuzlaşıyorum çünkü bana bu 5 yılda 1 kere maneviyat olarak güzel bir şey katmadılar ve artık olay öyle bir duruma geldi ki mesela babam korona olmuştu ve baya kötüleşmişti ama 1 kere bile üzülemedim gerçekten garip artık düşmanım gibi görüyorum resmen
Post automatically merged:
benim şuanki planım üniversiteye kadar sabretmek üniversiteye gittikten sonra yüzlerine bakacağımı sanmıyorum
16 yım bende 10.sınıf bitti, il değiştirdiğimizden beri 5 yıldır sevgi saygı vb hiç bir şekilde görmüyorum bu süre içerisinden babamdan 1 kere iltifat bir kere o günümü pozitif yapacak söz söylemedi aksine 4 yıldır psikolojik olarak beni bunaltıyor çok toksik ve saldırgan tavırları var bunu ben söylemiyorum sadece, akrabalarımda aynı şekilde düşünüyor yani tek ben böyle düşünüyorum. soracak olan olabilir diye söyledim. hiç çözüm odaklı değiller evde huzur bırakmıyorlar babamın yüzüne bakmıyorum çünkü ne zaman baksam bana ya eski olaylardan bir şey yada şuanki zamandan olumsuz laf söyler ve o günümü bana söylediği o lafı düşünerek geçiririm gerçekten çok zor bir durum temel ihtiyaçlarımı bile karşılamıyorlar hastaneden randevu almamız lazım mesela hiç umursamıyorlar ve yardımcı olmuyorlar evden kurtulmak için can atıyorum resmen onların yüzünü ne zaman görsem direkt mutsuzlaşıyorum çünkü bana bu 5 yılda 1 kere maneviyat olarak güzel bir şey katmadılar ve artık olay öyle bir duruma geldi ki mesela babam korona olmuştu ve baya kötüleşmişti ama 1 kere bile üzülemedim gerçekten garip artık düşmanım gibi görüyorum resmen
Post automatically merged:
benim şuanki planım üniversiteye kadar sabretmek üniversiteye gittikten sonra yüzlerine bakacağımı sanmıyorum
Kanka sen kendini geliştirmeye bak yeri gelince kurtulacaksın zaten sorunlu aileden insan ister istemez ilgi sevgi bekler ama ailen bile olsa gerçek yüzlerini görmeye başladığın an zerre değeri kalmamaya başlıyor.
