Merhabalar, bugün başıma gelen bir olayı anlatmak istiyorum. Fikirlerinizi merak ediyorum.
Öncelikle, emmim cezaevinde ve 24 yıl hapis cezası aldı. Bugün yılbaşı dolayısıyla görüşe gittik. Görüşe gidenler; babam, ablam, ben, erkek kuzenim ve kuzenimin küçük kız kardeşiydi. Normalde görüşlere herhangi bir yakınlık sınırı olmadan, toplam 6 kişi girebiliyorduk. Ancak bugün bunun özel görüş olduğunu ve 3. derece akraba olarak en fazla 3 kişinin girebileceğini söylediler.
Bu durumda babam sorunsuz şekilde girebiliyordu fakat kalan dördümüzden birinin dışarıda beklemesi gerekiyordu. Ablam ve kız kuzenim ilk kez görüşe gelmişti. Ben ve erkek kuzenim ise daha önce birkaç kez gelmiştik. Yani ya erkek kuzenim ya da ben girmeyecektik.
Biraz düşündüm. Erkek kuzenim emmimi gerçekten babası gibi seviyor. Ben de seviyorum ama onunki çok daha farklı ve çok daha yoğun. Ne zaman konuşsak konusunu açar, aldığı cezayı hatırladığında üzülür, görüş olunca gitmek için can atar ama çoğu zaman gidemez. Ayrıca kendisi sevdiğim ve değer verdiğim bir kuzenim.
Bunları bildiğim için, tamamen içimden geldiği şekilde
“Tamam, sen gir; ben dışarıda beklerim.” dedim.
Kimse bana “sen girme” demedi, kuzenim de “ben gireyim” diye ısrar etmedi, sen gir demek içimden geldi. Onlar görüşe girdiler, görüş bitti ve eve döndük.
Ancak annem benim görüşe girmediğimi öğrenince,
“Niye girmedin?”,
“Kendini kullandırıyorsun.”,
“Onun babası olsa seni sokar mıydı?”
''O kadar girmek istiyorsa kendi babası götürsün.''
gibi tepkiler verdi.
Ben ise kendimi kullanılmış hissetmedim. O an benim için daha az önemliydi, kuzenim için ise çok daha önemliydi diye düşündüm.
Sizce bu durumda yanlış mı yaptım?
Bu bir saflık / enayilik mi, yoksa normal bir fedakârlık mı?
Öncelikle, emmim cezaevinde ve 24 yıl hapis cezası aldı. Bugün yılbaşı dolayısıyla görüşe gittik. Görüşe gidenler; babam, ablam, ben, erkek kuzenim ve kuzenimin küçük kız kardeşiydi. Normalde görüşlere herhangi bir yakınlık sınırı olmadan, toplam 6 kişi girebiliyorduk. Ancak bugün bunun özel görüş olduğunu ve 3. derece akraba olarak en fazla 3 kişinin girebileceğini söylediler.
Bu durumda babam sorunsuz şekilde girebiliyordu fakat kalan dördümüzden birinin dışarıda beklemesi gerekiyordu. Ablam ve kız kuzenim ilk kez görüşe gelmişti. Ben ve erkek kuzenim ise daha önce birkaç kez gelmiştik. Yani ya erkek kuzenim ya da ben girmeyecektik.
Biraz düşündüm. Erkek kuzenim emmimi gerçekten babası gibi seviyor. Ben de seviyorum ama onunki çok daha farklı ve çok daha yoğun. Ne zaman konuşsak konusunu açar, aldığı cezayı hatırladığında üzülür, görüş olunca gitmek için can atar ama çoğu zaman gidemez. Ayrıca kendisi sevdiğim ve değer verdiğim bir kuzenim.
Bunları bildiğim için, tamamen içimden geldiği şekilde
“Tamam, sen gir; ben dışarıda beklerim.” dedim.
Kimse bana “sen girme” demedi, kuzenim de “ben gireyim” diye ısrar etmedi, sen gir demek içimden geldi. Onlar görüşe girdiler, görüş bitti ve eve döndük.
Ancak annem benim görüşe girmediğimi öğrenince,
“Niye girmedin?”,
“Kendini kullandırıyorsun.”,
“Onun babası olsa seni sokar mıydı?”
''O kadar girmek istiyorsa kendi babası götürsün.''
gibi tepkiler verdi.
Ben ise kendimi kullanılmış hissetmedim. O an benim için daha az önemliydi, kuzenim için ise çok daha önemliydi diye düşündüm.
Sizce bu durumda yanlış mı yaptım?
Bu bir saflık / enayilik mi, yoksa normal bir fedakârlık mı?
