Mesut_Komiser
80+
- Katılım
- 2 Ocak 2026
- Mesajlar
- 3
- Reaksiyon skoru
- 0
Selamlar,
Uzun süredir kafama takılan bir durum var. Tek tek düşününce küçük gibi ama birikince ciddi şekilde beni zorlamaya başladı. Buraya yazma sebebim de hem dışarıdan bakış almak hem de benzerini yaşayan var mı görmek.
Sınıfta genel olarak şöyle bir algı oluşmuş durumda:
“O çözemediyse soru zordur, o bilmiyorsa kimse bilmiyordur.”
Bu laf birebir söylenmese bile bakışlardan ve tepkilerden net anlaşılıyor. Hatta daha geçen gün bir denemede matematikte yaklaşık 13 kişi benim işaretlediğime bakarak yaptı. Allah'tan iyi geçti ama o an şunu fark ettim: Bu durum bende öz güven değil, baskı oluşturuyor.
Çünkü ne zaman bir soru gelse, içimden şu geçiyor:
“Eğer yanlış söylersem sadece ben değil, başkaları da benim yüzümden yanlış yapmış olacak.”
Bu düşünce yüzünden zamanla daha temkinli olmaya, hatta susmaya başladım.
Özellikle sınıfta biri bir şey sorduğunda (Kız-Erkek fark etmez):
İşin ilginç yanı şu:
Normal hayatta çok içine kapanık ya da asosyal biri değilim. Eskiden daha kötüydüm; “herkes beni izliyor” hissi vardı, başka sınıflarda bile rahat edemezdim. Ailemle bile rahat konuşamazdım o dereceydi. Bunları büyük ölçüde aştım. Artık genel olarak daha rahatım, kimse beni izliyormuş gibi hissetmiyorum. Yani ciddi ilerleme var, bunu fark ediyorum inkâr etmiyorum.
Ama hâlâ bazı şeyler tam oturmadı.
Özellikle konuşurken üzerime yük aldığımı hissettiğim anlarda kilitleniyorum. “yanlış olursa” düşüncesi otomatik olarak frene basıyor. Bu da beni hem sosyal olarak geri çekiyor hem de istemediğim bir sessizliğe itiyor.
Kantinde yaşadığım küçük bir olay bile bunu düşündürdü. Sınıftan iki kızla karşılaştım, su alırken kızın biri sakız teklif etti, sonra “seviyorum seni ya” dedi (arkadaşça bir anlamda). Gülümsedim, suyu alıp gittim. O an şunu fark ettim: İnsanlar bana yaklaşmaya çalışıyor ama ben mesafeyi hep ben koyuyorum. Bilerek değil, refleks olarak.
Özetle:
Özellikle “yanlış yaparsam başkalarını da etkilerim” düşüncesiyle nasıl başa çıkılır?
Hem fikrini söyleyip hem de bu sorumluluk hissini azaltmanın bir yolu var mı?
Gerçekten fikirlerinizi merak ediyorum. Biliyorum burada konuşmayla olacak bir şey değil ama en azından fikir almak istiyorum.
Uzun süredir kafama takılan bir durum var. Tek tek düşününce küçük gibi ama birikince ciddi şekilde beni zorlamaya başladı. Buraya yazma sebebim de hem dışarıdan bakış almak hem de benzerini yaşayan var mı görmek.
Sınıfta genel olarak şöyle bir algı oluşmuş durumda:
“O çözemediyse soru zordur, o bilmiyorsa kimse bilmiyordur.”
Bu laf birebir söylenmese bile bakışlardan ve tepkilerden net anlaşılıyor. Hatta daha geçen gün bir denemede matematikte yaklaşık 13 kişi benim işaretlediğime bakarak yaptı. Allah'tan iyi geçti ama o an şunu fark ettim: Bu durum bende öz güven değil, baskı oluşturuyor.
Çünkü ne zaman bir soru gelse, içimden şu geçiyor:
“Eğer yanlış söylersem sadece ben değil, başkaları da benim yüzümden yanlış yapmış olacak.”
Bu düşünce yüzünden zamanla daha temkinli olmaya, hatta susmaya başladım.
Özellikle sınıfta biri bir şey sorduğunda (Kız-Erkek fark etmez):
- Gerçekten bilmiyorsam “bilmiyorum” diyorum
- Emin değilsem, çözemezsem ya da saçma duruma düşerim diye yine “bilmiyorum” deyip kapatıyorum
İşin ilginç yanı şu:
Normal hayatta çok içine kapanık ya da asosyal biri değilim. Eskiden daha kötüydüm; “herkes beni izliyor” hissi vardı, başka sınıflarda bile rahat edemezdim. Ailemle bile rahat konuşamazdım o dereceydi. Bunları büyük ölçüde aştım. Artık genel olarak daha rahatım, kimse beni izliyormuş gibi hissetmiyorum. Yani ciddi ilerleme var, bunu fark ediyorum inkâr etmiyorum.
Ama hâlâ bazı şeyler tam oturmadı.
Özellikle konuşurken üzerime yük aldığımı hissettiğim anlarda kilitleniyorum. “yanlış olursa” düşüncesi otomatik olarak frene basıyor. Bu da beni hem sosyal olarak geri çekiyor hem de istemediğim bir sessizliğe itiyor.
Kantinde yaşadığım küçük bir olay bile bunu düşündürdü. Sınıftan iki kızla karşılaştım, su alırken kızın biri sakız teklif etti, sonra “seviyorum seni ya” dedi (arkadaşça bir anlamda). Gülümsedim, suyu alıp gittim. O an şunu fark ettim: İnsanlar bana yaklaşmaya çalışıyor ama ben mesafeyi hep ben koyuyorum. Bilerek değil, refleks olarak.
Özetle:
- Sınıfta sözü ağırlığı olan biri gibi görülüyorum
- Bu durum beni rahatlatmak yerine baskı yapıyor
- Yanlış yapma korkusu yüzünden konuşmaktan kaçıyorum
- Kaçtıkça da hem muhabbetler bitiyor hem ben geri planda kalıyorum
Özellikle “yanlış yaparsam başkalarını da etkilerim” düşüncesiyle nasıl başa çıkılır?
Hem fikrini söyleyip hem de bu sorumluluk hissini azaltmanın bir yolu var mı?
Gerçekten fikirlerinizi merak ediyorum. Biliyorum burada konuşmayla olacak bir şey değil ama en azından fikir almak istiyorum.
Son düzenleme:
