Jane Patrick
80+
- Katılım
- 31 Aralık 2023
- Mesajlar
- 362
- Reaksiyon skoru
- 141
Artık son günlerde kalbime oturan şeyler var ve canım artık çok sıkıldım o yüzden konu açıyorum uzun bir yazı olacak.
Ben öyle sosyal bir insan değilim tanımadığım veya yeni tanıştığım biriyle çok soğuk davranır ve ne yapacağımı bilemem. Ama mesela yakın olduğum arkadaşımla da çok yakınım diyebilirim en azından benim için öyle. Tüm okul hayatım boyunca (lise bir nebze daha iyi geçti) zorbalık gördüm ve gerçekten bu beni çok kötü etkiledi dönüp arkama baktığım zaman sadece kasvet ve dışlanmışlık hissediyorum. Okulda ne futbola alındım ne basketbola ne de sohbeti olan öyle bir ortama hep ya yalnızdım ya bir tane konuştuğum arkadaşım oldu. Sınıfta en ufak başka biriyle konuştuğum da gerilirdim diyeceğim kelimeler birbirine karışırdı (hele bir de karşıdaki kız olunca) özellikle o zamanlar derslerim falan da iyice kötüye gitmişti hoca tahtaya bir soru yazıyordu kalk çöz diyordu ben tabi bilmiyorum etmiyorum tahtaya kalkınca da benim dil gene kitlenirdi ne diyeceğimi şaşırırdım. O dönemde dersler zaten benim için bitti gitti eve geliyorum annem babam bana kızıyor sınavın hali ne diye eve geliyorum hani ders çalışmak herkes için sıkıcı bunaltıcıdır ama öyle bir şey ki ağlıyordum bazen ders yapıp kitap okuduğumda okulda ayrı evde ayrı hiçbir şekilde yüzüm gülmedi o iki üç sene boyunca. Bu süreçten sonra da bende ne özgüven, ne heves ne de başka bir şey kaldı ama bu süreçte yalnızca ama yalnızca hobi edinebildiğim şey bilgisayarlar oldu. Oyun falan oynamak değil kasayı sökmek parçalamak tamir etmek yazılımla uğraşmaktı. Onun dışında hiçbir hobi edinemedim biraz da her erkek de olan araba ve motora ilgim oldu. Bu kasvet dolu zaman da hiçbir sevgilim olmadı sevdiğim ve açıldığım oldu ama tabii ki red yedim ortaokul zamanı zaten velet velet takılıyorduk ama özgüvenimi çok kırıyordu.
Sonra bir iş oldu ve başka bir ilçeye taşındık lgs ye 3-4 ay kala, burada açıkçası ne ben kendim sevdim hem okulu ne de onlar beni sevmedi çok kanımız uyuşmadı diyelim. Ama ilk sevgilim o zaman olmuştu ilk defa biriyle sevgili olmuştum hem ben onu sevmiştim hem o beni ama tabi ortaokul sevgilisi maksimum 1 hafta dayandı. Geldik liseye lisede Allah var gerçekten öyle beklediğim gibi olmadı dışlanmadım kendimi oraya ait hissettim. Ve gerçekten gerek hocalarımla gerek arkadaşlarımla aram iyi di bu süreçte sevdiğim de oldu beni seven de oldu ama sevgilim olmadı bazı ergenlik hatalarıdır çocukca şeylerdir. Şuan ise lise bitti boşlukta gibi hissediyorum konuştuğum tek iki arkadaşım var onlarda yine iki samimi dostum diyebileceğim kişiler. Annemle babam sürekli evde tartışıp duruyorlar. Anneme gidiyorum babamı bana şikayet ediyor babama gidiyorum annemi şikayet ediyor ve ben bundan bıktım artık. Hadi ben büyüdüm şu saatten sonra çok kafama bunların tartışmalarını takmam ama kız kardeşim daha ilkokula gidiyor tüm endişem onun için onu her şeyden çok seviyorum her şeyden korumaya kollamaya çalışıyorum. Ona çok üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor. Neyse aile kısmı böyle. Hala o kızı çok seviyorum aklımdan çıkaramıyorum bir türlü yani kızla aşırı uyumsuzuz hal hareket davranış mizaç her şeyimiz kızla ters ama yok olmuyor kız ortam kızı belli bende afedersiniz yavşak bir adam değilim efendi ağır başlı biriyim. Olmuyor kızı aklımdan çıkartamıyorum olmayacağını o da ben de biliyoruz. Başka bir sıkıntımsa gelecek kaygım hem işim hem eşim hem ailem ilerde ki çocuklarım... Şu an aldığım kararlar ilerdeki çocuğumu etkileyecek o yüzden ben yalnızca asgari ücret veya 3-5 miktar para almak istemiyorum şuan kimse asgari ücretle geçinemiyor. Okuluma ilk gelirken bana iş garantili diye tanıtmıştı (meslek) ama o iş stajdan ibaretmiş yani stajdakilere kendimi beğendiricem isterlerse beni işe alacaklar olmazsa işsizim ve bu beni çok tedirgin ediyor. Kendi işimin patronu olmak istiyorum ama ne sermayem ne bir planım ne de başka bir şeyim var. Kilolu birisiyim kendimi her aynada her fotoğrafta gördüğüm zaman kendimden iğreniyorum spor başlayım diyorum 1. yapıyorum 2 gelmiyor ne hevsim ne isteğim var ve buraya kadar anlattıklarımın hepsi artık bana çok büyük yük olmaya başladı dayanamıyorum gece uyurken yt video açmadan uyuyamıyorum çünkü sessiz uyursam düşüncelere dalıcam ve ağlayarak uyucam en ufak bir iş yaparken sessizlik kötü hissettiriyor kendimle yalnız başıma kalmak istemiyorum. Artık bazen gerçekten kalbimin ağırlaştığını daraldığımı hissediyorum durduk yere ağlıyorum sinirim bozuluyor.
Durumum bu şekilde dostlar teşekkür ederim buraya kadar okuduğunuz için...
Ben öyle sosyal bir insan değilim tanımadığım veya yeni tanıştığım biriyle çok soğuk davranır ve ne yapacağımı bilemem. Ama mesela yakın olduğum arkadaşımla da çok yakınım diyebilirim en azından benim için öyle. Tüm okul hayatım boyunca (lise bir nebze daha iyi geçti) zorbalık gördüm ve gerçekten bu beni çok kötü etkiledi dönüp arkama baktığım zaman sadece kasvet ve dışlanmışlık hissediyorum. Okulda ne futbola alındım ne basketbola ne de sohbeti olan öyle bir ortama hep ya yalnızdım ya bir tane konuştuğum arkadaşım oldu. Sınıfta en ufak başka biriyle konuştuğum da gerilirdim diyeceğim kelimeler birbirine karışırdı (hele bir de karşıdaki kız olunca) özellikle o zamanlar derslerim falan da iyice kötüye gitmişti hoca tahtaya bir soru yazıyordu kalk çöz diyordu ben tabi bilmiyorum etmiyorum tahtaya kalkınca da benim dil gene kitlenirdi ne diyeceğimi şaşırırdım. O dönemde dersler zaten benim için bitti gitti eve geliyorum annem babam bana kızıyor sınavın hali ne diye eve geliyorum hani ders çalışmak herkes için sıkıcı bunaltıcıdır ama öyle bir şey ki ağlıyordum bazen ders yapıp kitap okuduğumda okulda ayrı evde ayrı hiçbir şekilde yüzüm gülmedi o iki üç sene boyunca. Bu süreçten sonra da bende ne özgüven, ne heves ne de başka bir şey kaldı ama bu süreçte yalnızca ama yalnızca hobi edinebildiğim şey bilgisayarlar oldu. Oyun falan oynamak değil kasayı sökmek parçalamak tamir etmek yazılımla uğraşmaktı. Onun dışında hiçbir hobi edinemedim biraz da her erkek de olan araba ve motora ilgim oldu. Bu kasvet dolu zaman da hiçbir sevgilim olmadı sevdiğim ve açıldığım oldu ama tabii ki red yedim ortaokul zamanı zaten velet velet takılıyorduk ama özgüvenimi çok kırıyordu.
Sonra bir iş oldu ve başka bir ilçeye taşındık lgs ye 3-4 ay kala, burada açıkçası ne ben kendim sevdim hem okulu ne de onlar beni sevmedi çok kanımız uyuşmadı diyelim. Ama ilk sevgilim o zaman olmuştu ilk defa biriyle sevgili olmuştum hem ben onu sevmiştim hem o beni ama tabi ortaokul sevgilisi maksimum 1 hafta dayandı. Geldik liseye lisede Allah var gerçekten öyle beklediğim gibi olmadı dışlanmadım kendimi oraya ait hissettim. Ve gerçekten gerek hocalarımla gerek arkadaşlarımla aram iyi di bu süreçte sevdiğim de oldu beni seven de oldu ama sevgilim olmadı bazı ergenlik hatalarıdır çocukca şeylerdir. Şuan ise lise bitti boşlukta gibi hissediyorum konuştuğum tek iki arkadaşım var onlarda yine iki samimi dostum diyebileceğim kişiler. Annemle babam sürekli evde tartışıp duruyorlar. Anneme gidiyorum babamı bana şikayet ediyor babama gidiyorum annemi şikayet ediyor ve ben bundan bıktım artık. Hadi ben büyüdüm şu saatten sonra çok kafama bunların tartışmalarını takmam ama kız kardeşim daha ilkokula gidiyor tüm endişem onun için onu her şeyden çok seviyorum her şeyden korumaya kollamaya çalışıyorum. Ona çok üzülüyorum ama elimden bir şey gelmiyor. Neyse aile kısmı böyle. Hala o kızı çok seviyorum aklımdan çıkaramıyorum bir türlü yani kızla aşırı uyumsuzuz hal hareket davranış mizaç her şeyimiz kızla ters ama yok olmuyor kız ortam kızı belli bende afedersiniz yavşak bir adam değilim efendi ağır başlı biriyim. Olmuyor kızı aklımdan çıkartamıyorum olmayacağını o da ben de biliyoruz. Başka bir sıkıntımsa gelecek kaygım hem işim hem eşim hem ailem ilerde ki çocuklarım... Şu an aldığım kararlar ilerdeki çocuğumu etkileyecek o yüzden ben yalnızca asgari ücret veya 3-5 miktar para almak istemiyorum şuan kimse asgari ücretle geçinemiyor. Okuluma ilk gelirken bana iş garantili diye tanıtmıştı (meslek) ama o iş stajdan ibaretmiş yani stajdakilere kendimi beğendiricem isterlerse beni işe alacaklar olmazsa işsizim ve bu beni çok tedirgin ediyor. Kendi işimin patronu olmak istiyorum ama ne sermayem ne bir planım ne de başka bir şeyim var. Kilolu birisiyim kendimi her aynada her fotoğrafta gördüğüm zaman kendimden iğreniyorum spor başlayım diyorum 1. yapıyorum 2 gelmiyor ne hevsim ne isteğim var ve buraya kadar anlattıklarımın hepsi artık bana çok büyük yük olmaya başladı dayanamıyorum gece uyurken yt video açmadan uyuyamıyorum çünkü sessiz uyursam düşüncelere dalıcam ve ağlayarak uyucam en ufak bir iş yaparken sessizlik kötü hissettiriyor kendimle yalnız başıma kalmak istemiyorum. Artık bazen gerçekten kalbimin ağırlaştığını daraldığımı hissediyorum durduk yere ağlıyorum sinirim bozuluyor.
Durumum bu şekilde dostlar teşekkür ederim buraya kadar okuduğunuz için...
Son düzenleme: