Yalnızlık ve yanılgılar.

[NeeK]

Merhaba. Şu yaşıma kadar (18) yalnızlığın iyi olduğunu savundum hep. Farzı misal olarak lisede çok fazla ortam yapmadım genelde uyudum çünkü sahte samimiyet olduğunu düşündüm ve birkaç dost ile yoluma devam ettim. Gün geçmiyor ki insanların samimiyetine olan inancım azalmasın. Ne zaman birine bağlanıp güvenirsem zarara uğrayan ben oluyorum. Tabii her insan ayrı ancak gerçekten bazı insanlar var ki , sanırım ben onlara denk geldim beni insanlardan soğuttular. Bir kişiyle veyahut bir ortama girecekken direkt aklıma samimiyetsizlik geliyor. Ben her şeyimi rahatça paylaşacağım bir ortam ararım hep rahat olacağım, arka planda kötülüğün olmadığı şekilde. Ancak görüyorum ki dünyada işler böyle yürümüyor. Siz eğer insanlar konusunda beklentiler dahilinde idealist davranırsanız yalnız kalıyorsunuz. Birkaç dostum var demiştim başta, gün geçtikçe görüyorum ki lise bitince onlar da değişmeye başladı. Kim bilir belki ben onları severken aynı şekilde onlar benden o samimiyeti almadı. İnsanız hepimiz farklıyız olur ya bunda bir problem yok. Sadece ara sıra içim sıkılıyor hani insanın güzel arkadaşları olması nasıl bir histir hep merak ettim bu yaşa kadar. İyi dostluklar kurdum zannediyordum az ve öz ama iyi diyordum hep. Görüyorum ki sadece ben gözümde fazla iyileştirmişim durumları belki de öyle olmasına ihtiyacım vardı. İnsanların önceliği olmak gibi bir derdim yok ancak az arkadaşınız varsa değer görmek hoşunuza gidebilir bende bunu istemiştim belki abartıdır. Buraya kadar konu biraz allak bullak oldu biliyorum ondan hemen ana fikire geçeyim : Her ne kadar az dost istesem de çoğu gece içime bir sıkıntı düşer kendimi yalnız hissederim. İnstagrama girerim herkes arkadaşlarıyla bir yerde eğleniyor. Kendimi yalnız hissetmekten çok sıkılıyorum ancak bunu değiştirecek adımları atacağımı pek zannetmiyorum samimi insanları dostum olarak benimsedikten sonra bu şekilde bir yanılgıya düştükten sonra ki hele. Okuduğunuz için minnettarım.

 

[TamerKs]

Kimseyi gitmeyecekmiş gibi sevme, herkese hemen güvenme. Kimseden de karşılık bekleme.

Çok olgun bir ortam arıyorsun anladığım kadarıyla, boşver arkadaş ortamı öyledir anı yaşarsın mutlu olursun fazlasına gerek yok.

Gençken çok geçici insanlarla tanışırsın.

 

[NeeK]

Kimseye gitmeyecekmiş gibi sevme, herkse çabuk güvenme. Kimseden de karşılık bekleme.

Çok olgun bir ortam arıyorsun anladığım kadarıyla, boşver arkadaş ortamı öyledir anı yaşarsın mutlu olursun fazlasına gerek yok.

Gençken çok geçici insanlarla tanışırsın.

Kısmen olgun bir ortam aradığım söylenebilir ancak özel bir kriter değil içimden öyle geliyor.

 

[''Wolfred!ghT]

Oluşturdukları sahte davranışlar,sahte duygular, sahte hayatlar,sahte mutluluklar,sahte sürprizler...
Hepsi sadece kendini daha iyi hissetmek, diğerlerinden farklı olduğunu kanıtlamak için formalite eylemlerden ibaret.
Kıyafet değiştirir gibi sırdaş değiştirmeleri, insanların arkasından iş çevirmeleri mide bulandırıcı.
Sadece şehvet ve haz için birliktelikler, sevginin sadece sesinin duyulması görülmemesi, Aşkın içinin boşaltılmış olması.
Bu zamanda yalnız olmak ,en azından doğru insanlar ile yalnız olmak gayet iyi.
Çöplüğün ortasında Temiz bir alan yaratmak zor çünkü.

 

[Brysf]

Merhaba. Şu yaşıma kadar (18) yalnızlığın iyi olduğunu savundum hep. Farzı misal olarak lisede çok fazla ortam yapmadım genelde uyudum çünkü sahte samimiyet olduğunu düşündüm ve birkaç dost ile yoluma devam ettim. Gün geçmiyor ki insanların samimiyetine olan inancım azalmasın. Ne zaman birine bağlanıp güvenirsem zarara uğrayan ben oluyorum. Tabii her insan ayrı ancak gerçekten bazı insanlar var ki , sanırım ben onlara denk geldim beni insanlardan soğuttular. Bir kişiyle veyahut bir ortama girecekken direkt aklıma samimiyetsizlik geliyor. Ben her şeyimi rahatça paylaşacağım bir ortam ararım hep rahat olacağım, arka planda kötülüğün olmadığı şekilde. Ancak görüyorum ki dünyada işler böyle yürümüyor. Siz eğer insanlar konusunda beklentiler dahilinde idealist davranırsanız yalnız kalıyorsunuz. Birkaç dostum var demiştim başta, gün geçtikçe görüyorum ki lise bitince onlar da değişmeye başladı. Kim bilir belki ben onları severken aynı şekilde onlar benden o samimiyeti almadı. İnsanız hepimiz farklıyız olur ya bunda bir problem yok. Sadece ara sıra içim sıkılıyor hani insanın güzel arkadaşları olması nasıl bir histir hep merak ettim bu yaşa kadar. İyi dostluklar kurdum zannediyordum az ve öz ama iyi diyordum hep. Görüyorum ki sadece ben gözümde fazla iyileştirmişim durumları belki de öyle olmasına ihtiyacım vardı. İnsanların önceliği olmak gibi bir derdim yok ancak az arkadaşınız varsa değer görmek hoşunuza gidebilir bende bunu istemiştim belki abartıdır. Buraya kadar konu biraz allak bullak oldu biliyorum ondan hemen ana fikire geçeyim : Her ne kadar az dost istesem de çoğu gece içime bir sıkıntı düşer kendimi yalnız hissederim. İnstagrama girerim herkes arkadaşlarıyla bir yerde eğleniyor. Kendimi yalnız hissetmekten çok sıkılıyorum ancak bunu değiştirecek adımları atacağımı pek zannetmiyorum samimi insanları dostum olarak benimsedikten sonra bu şekilde bir yanılgıya düştükten sonra ki hele. Okuduğunuz için minnettarım.

söylediklerinin aynısını yaşıyorum dostum bu sene yeni arkadaşlıklar kurmayı denedim başta güzel gitti gibi oldu ama sonradan gerçek kişilikler ortaya çıktı yine yalnız olarak yoluma devam etmeye karar verdim yalnızlıktan ben de sıkılıyorum ama o sahte ortamları düşününce yalnızlık daha iyi geliyor ve şöyle söylüyorum inşallah karşıma düzgün bana göre insanlar çıkar kafaya takarak kendimi yormuyorum sen de böyle yapabilirsin yani salla gitsin ben karantina döneminden önce ve sonrasında kafayı yemek üzereydim hiç kimse beni sevmiyor algısındaydım hala öyleyim de artık takmıyorum o yüzden düşünmemek en iyisi.

 

[NeeK]

söylediklerinin aynısını yaşıyorum dostum bu sene yeni arkadaşlıklar kurmayı denedim başta güzel gitti gibi oldu ama sonradan gerçek kişilikler ortaya çıktı yine yalnız olarak yoluma devam etmeye karar verdim yalnızlıktan ben de sıkılıyorum ama o sahte ortamları düşününce yalnızlık daha iyi geliyor ve şöyle söylüyorum inşallah karşıma düzgün bana göre insanlar çıkar kafaya takarak kendimi yormuyorum sen de böyle yapabilirsin yani salla gitsin ben karantina döneminden önce ve sonrasında kafayı yemek üzereydim hiç kimse beni sevmiyor algısındaydım hala öyleyim de artık takmıyorum o yüzden düşünmemek en iyisi.

Elbet bu yalnızlık bir yerde bitecek. Dediğin gibi sahte kişilerle olmaktansa tek devam.

 

[Mantıklı Kanks Aferim]

Merhaba. Şu yaşıma kadar (18) yalnızlığın iyi olduğunu savundum hep. Farzı misal olarak lisede çok fazla ortam yapmadım genelde uyudum çünkü sahte samimiyet olduğunu düşündüm ve birkaç dost ile yoluma devam ettim. Gün geçmiyor ki insanların samimiyetine olan inancım azalmasın. Ne zaman birine bağlanıp güvenirsem zarara uğrayan ben oluyorum. Tabii her insan ayrı ancak gerçekten bazı insanlar var ki , sanırım ben onlara denk geldim beni insanlardan soğuttular. Bir kişiyle veyahut bir ortama girecekken direkt aklıma samimiyetsizlik geliyor. Ben her şeyimi rahatça paylaşacağım bir ortam ararım hep rahat olacağım, arka planda kötülüğün olmadığı şekilde. Ancak görüyorum ki dünyada işler böyle yürümüyor. Siz eğer insanlar konusunda beklentiler dahilinde idealist davranırsanız yalnız kalıyorsunuz. Birkaç dostum var demiştim başta, gün geçtikçe görüyorum ki lise bitince onlar da değişmeye başladı. Kim bilir belki ben onları severken aynı şekilde onlar benden o samimiyeti almadı. İnsanız hepimiz farklıyız olur ya bunda bir problem yok. Sadece ara sıra içim sıkılıyor hani insanın güzel arkadaşları olması nasıl bir histir hep merak ettim bu yaşa kadar. İyi dostluklar kurdum zannediyordum az ve öz ama iyi diyordum hep. Görüyorum ki sadece ben gözümde fazla iyileştirmişim durumları belki de öyle olmasına ihtiyacım vardı. İnsanların önceliği olmak gibi bir derdim yok ancak az arkadaşınız varsa değer görmek hoşunuza gidebilir bende bunu istemiştim belki abartıdır. Buraya kadar konu biraz allak bullak oldu biliyorum ondan hemen ana fikire geçeyim : Her ne kadar az dost istesem de çoğu gece içime bir sıkıntı düşer kendimi yalnız hissederim. İnstagrama girerim herkes arkadaşlarıyla bir yerde eğleniyor. Kendimi yalnız hissetmekten çok sıkılıyorum ancak bunu değiştirecek adımları atacağımı pek zannetmiyorum samimi insanları dostum olarak benimsedikten sonra bu şekilde bir yanılgıya düştükten sonra ki hele. Okuduğunuz için minnettarım.

Kitap yazsaydın kanka

 

[NeeK]

Kitap yazsaydın kanka

boş yorum atma kanka

 

[Letrion]

Elbet bu yalnızlık bir yerde bitecek. Dediğin gibi sahte kişilerle olmaktansa tek devam.

Katılıyorum, yalnızlıktan zevk almaya başlayalı çok oldu benim

 

[LaketrooS]

Merhaba. Şu yaşıma kadar (18) yalnızlığın iyi olduğunu savundum hep. Farzı misal olarak lisede çok fazla ortam yapmadım genelde uyudum çünkü sahte samimiyet olduğunu düşündüm ve birkaç dost ile yoluma devam ettim. Gün geçmiyor ki insanların samimiyetine olan inancım azalmasın. Ne zaman birine bağlanıp güvenirsem zarara uğrayan ben oluyorum. Tabii her insan ayrı ancak gerçekten bazı insanlar var ki , sanırım ben onlara denk geldim beni insanlardan soğuttular. Bir kişiyle veyahut bir ortama girecekken direkt aklıma samimiyetsizlik geliyor. Ben her şeyimi rahatça paylaşacağım bir ortam ararım hep rahat olacağım, arka planda kötülüğün olmadığı şekilde. Ancak görüyorum ki dünyada işler böyle yürümüyor. Siz eğer insanlar konusunda beklentiler dahilinde idealist davranırsanız yalnız kalıyorsunuz. Birkaç dostum var demiştim başta, gün geçtikçe görüyorum ki lise bitince onlar da değişmeye başladı. Kim bilir belki ben onları severken aynı şekilde onlar benden o samimiyeti almadı. İnsanız hepimiz farklıyız olur ya bunda bir problem yok. Sadece ara sıra içim sıkılıyor hani insanın güzel arkadaşları olması nasıl bir histir hep merak ettim bu yaşa kadar. İyi dostluklar kurdum zannediyordum az ve öz ama iyi diyordum hep. Görüyorum ki sadece ben gözümde fazla iyileştirmişim durumları belki de öyle olmasına ihtiyacım vardı. İnsanların önceliği olmak gibi bir derdim yok ancak az arkadaşınız varsa değer görmek hoşunuza gidebilir bende bunu istemiştim belki abartıdır. Buraya kadar konu biraz allak bullak oldu biliyorum ondan hemen ana fikire geçeyim : Her ne kadar az dost istesem de çoğu gece içime bir sıkıntı düşer kendimi yalnız hissederim. İnstagrama girerim herkes arkadaşlarıyla bir yerde eğleniyor. Kendimi yalnız hissetmekten çok sıkılıyorum ancak bunu değiştirecek adımları atacağımı pek zannetmiyorum samimi insanları dostum olarak benimsedikten sonra bu şekilde bir yanılgıya düştükten sonra ki hele. Okuduğunuz için minnettarım.

bende öyleyim