Kanka sana harbiden içimden geldiği gibi bir şey söyleyeyim. İcraya, hacze düşmeden neyin var neyin yoksa sat, bu borcu kapat. Telefonmuş, bilgisayarmış hiç fark etmez. Ben zamanında “ödemesem ne olacak ki” dedim. İş ciddiye binince icralık oldum, şimdi bankalarla aram rezalet durumda. Borcu kapattım, üstüne bir senedir düzgün düzgün hesap kullanıyorum ama yok yani. Ne kredi kartı veriyorlar ne kredi notu adam akıllı toparlanıyor. Bu borç muhabbeti öyle bugünlük bir şey değil. İleride yaşayacağın hayatı, yapacağın işleri resmen baltalıyor. İş kuracaksın olmuyor. Bir şeye adım atacaksın olmuyor. Her yerde önüne çıkıyor. Abartı falan değil, tamamen yaşanmışlık. O dönemlere dönme şansım olsa, “yapılandırsalar da ödemem, ne yapabilirler ki” dediğim anlara mesela kendimi zorla da olsa bu borcu kapattıracak destek birinin olmasını isterdim. Şu an tek söylediğim şey keşke, keşke, keşke TECRÜBEYLE SABİTTİR.