Hamza2343
80+
- Katılım
- 24 Eylül 2021
- Mesajlar
- 117
- Reaksiyon skoru
- 37
Ben 9 Yaşına Kadar En En Mutlu İnsandım Sosyaldim Çocuktum Babam Vardı Annem Vardı Şimdide Var Evet Çok Şükür Ama Yoklar Gibi. Evet Küçüken'de Annem Babam Kavga Ediyordu Babam Annemi Dövüyodu Hergün Ağlıyordum Ama En Azından Übeyit Adında Çok Sevdiğim Arkadaşım Vardı Günün 1,2 Saati Onla Oynardım Ben İstanbul Çocuğu Değilim Ben Ankara Çocuğu Değilim. Bizim Parkımız Yok Piknik Yapıcak Yerimiz Yok Ben Iğdırlıyım Iğdırda Bir Köyde Yaşadım Hep Kum Toprak Taş Ve Dağ
Ama Sıze Yemin Edebilirimki Hepsisindende Güzeldi. Ben Eski Günlerimi Çok İstiyorum Daha 14 Yaşındayım Hiçbirşeye Hevesim Kalmadı. Annem Babam Boşanmış Gibi Babam İstanbulda Ben Annem Ve Kız Kardeşim Iğdırda Yaşıyoruz Ve Ben Bunu Asla İstemiyorum Ben Ailemi Birlikte Görmek İstiyorum...
Evet Param Var Evet Arkadaşların Var Evet Telefonum Var Param Var Herşeyim Var Ne İstersem Alıyorum Ama Hayatla Samimi Değilim Hayat Sanki Bana Sana Bir Pasta Vericem Görünüşü Güzel Herkes Oha Çok Güzel Pastan Var Dicek (Hayatım) Ama Sen Bundan Zevk Almicaksın Diyor. Boşluk İçindeyim Hayat Benim İçin Şu An Namazım Dışında Hiçbirşey Ben Bu Hayattan Zevk Almıyorum Ama Eziyette Çekmiyorum Ya Öbür Dünyada Daha'da Kötü Olursa Bilmiyorum Allah Çarpsın Bilmiyorum Ben Çok Nazik Cana Yakın Biriyim Canımı İçimi Döküceğim Kimse Yok Şu An Ağlıyorum Bile Ben Çok İyi Biriyim Vallahi Kötü Değilim Düşmanım İçin Canımı Bile Vericek Derecede Hassas Biriyim Hep Ağlıyorum Ama Bitmiyo Bilmiyorum Kardeşlerim Abilerim Ben Ne Yapayım Annem Babam Yok Gibi Tekim Bu Dünyada.