H₂SO₄
80+
- Katılım
- 17 Şubat 2026
- Mesajlar
- 218
- Reaksiyon skoru
- 78
Uyandığınızda ne rüyaydı be. Diyip aklınızda kalan rüyalar. Rüyamı paylaşmak istedim sizi etkileyen rüyalarıda yazabilirsiniz. Aklımda kalan rüya oldukça yazmaya devam ederim.
Geceydi.
Ekranda ne bir can barı vardı ne de açlık göstergesi. Hiçbir kullanıcı arayüzü yoktu. Sanki gerçekten oradaydım. Her şey rahatsız edici derecede gerçekçiydi.
Eski, büyük bir evin içindeydim. Tüm kapılar kapalıydı. Evin içi neredeyse zifiri karanlıktı; odaları aydınlatan tek şey pencerelerden süzülen solgun ay ışığıydı. Sessizlik insanın üzerine çöküyor, dışarıdan gelen boğuk uğultular ve yaratık sesleri ise bu sessizliği daha da ürkütücü hâle getiriyordu.
Aslında buraya yalnız gelmemiştim.
Birlikte erzak toplamış, güvende oluruz umuduyla bu eve sığınmıştık. Sonra beklediğim kişi hiçbir şey söylemeden ortadan kayboldu. Nereye gittiğini bilmiyordum. Daha da garibi, birlikte topladığımız erzaklar da yok olmuştu. Evde birkaç kasa dışında işe yarar hiçbir şey göremiyordum.
Evin mimarisi başlı başına bir tuzaktı.
Neredeyse her odada büyük pencereler vardı. Camlar dışarıyı kusursuzca gösteriyordu ama ne kadar sağlam olduklarını hissettiriyorlardı; sanki hiçbir güç onları kıramazdı. Bu beni koruyor olmalıydı... ama aynı zamanda dışarıdaki şeylerin de beni görebileceği anlamına geliyordu.
Şehir bomboş görünüyordu.
Sokaklarda dolaşan canavarlar sürekli etrafı tarıyor, av arıyormuş gibi başlarını sağa sola çeviriyorlardı. Ben de görünmemek için pencerelerden uzak duruyor, sürekli odadan odaya geçiyordum.
Salon...
Yatak odası...
Diğer yatak odası...
Sonra tekrar salon...
Hiçbir odada uzun süre kalamıyordum.
Bir odanın penceresi küçük çimenlik bir alana bakıyordu. Dikkatlice dışarıyı izlerken canavarlardan biri aniden durdu. Başını yavaşça bana çevirdi.
Beni görmüştü. Hiç düşünmeden bütün gücüyle eve doğru koşmaya başladı. Onun cama ulaşmasını beklemeden başka bir odaya kaçtım. Cam kırılmadı. O da içeri giremedi. Ama artık yerimi biliyordu.
Dakikalar geçtikçe dışarıdaki yaratıklar korkutucu olmaktan çıkıyor, evin içi daha ürkütücü bir hâl almaya başlıyordu.
Karakterim sanki yavaş yavaş aklını kaybediyordu. Olmayan sesler duyuyor, olmayan şeyler görüyordum.
Sonra onları fark ettim.
Karanlık köşelerde, hiçbir bedene ait olmayan iki parlak göz... Etrafları tamamen siyahtı. Sadece bana bakıyorlardı.
Odayı değiştirsem de...
Koridora çıksam da...
Başka bir pencerenin önüne geçsem de...
O iki göz hep oradaydı. Sanki evin kendisi beni izliyordu.
Bir süre sonra koridorda yeni bir şey belirmeye başladı.
Yüzü tanınmayacak kadar bozulmuştu. Başının ve yüzünün büyük kısmı kirli bezlerle sarılmıştı. Bazen yalnızca bana bakıyordu. Bazen ise üzerime doğru gelmeye başlıyordu.
Bir keresinde ona fazlasıyla yaklaşmıştım. Tam bana ulaşacakmış gibi hissettirdiği anda yine başka bir odaya kaçtım.
Evde dolaşırken köşelerde duran birkaç çelik kasa buldum. Belki içinde işime yarayacak bir şey vardır diye düşünerek kilitlerini açmaya başladım. İçlerinden ne çıktığını bugün bile hatırlamıyorum.
Ama her kapağı açtığım anda evin içinde yankılanan boğuk çığlıklar, metal sürtünmeleri ve tarif edemediğim korkunç sesler duyuluyordu. Sanki her açtığım kasa evin içindeki görünmeyen varlıkları biraz daha uyandırıyordu.
Artık dışarıdaki canavarlar...
Karanlıkta bana bakan iki göz...
Koridordaki sargılı adam...
Ve kasalardan yükselen o ürkütücü sesler...
Hepsi üst üste binmişti.
Gerilim dayanılmaz bir seviyeye ulaşmıştı. Kendi kendime sessizce mırıldandım.
"Yeter bu kadar."
Garip olan ise bunun bir rüya gibi hissettirmemesiydi. Sanki saatlerdir oynadığım gerçekçi bir korku oyunuydu.
Tam çıkmadan önce aklıma tuhaf bir fikir geldi.
"Birkaç SS alayım."
Üstelik rastgele değil... Güzel görünsün diye açı aradım. O karanlık evin içinde, bana bakan o iki gözün önünde birkaç ekran görüntüsü çektim.
Sonra oyunu kapattım.
Ekran karardı.
Ve tam o anda gözlerimi kendi odamda açtım.
Rüya bitmişti.
(Biraz ai dan yardım aldım ama kurgu değil tamamen bu gün gördüğüm rüya )
Geceydi.
Ekranda ne bir can barı vardı ne de açlık göstergesi. Hiçbir kullanıcı arayüzü yoktu. Sanki gerçekten oradaydım. Her şey rahatsız edici derecede gerçekçiydi.
Eski, büyük bir evin içindeydim. Tüm kapılar kapalıydı. Evin içi neredeyse zifiri karanlıktı; odaları aydınlatan tek şey pencerelerden süzülen solgun ay ışığıydı. Sessizlik insanın üzerine çöküyor, dışarıdan gelen boğuk uğultular ve yaratık sesleri ise bu sessizliği daha da ürkütücü hâle getiriyordu.
Aslında buraya yalnız gelmemiştim.
Birlikte erzak toplamış, güvende oluruz umuduyla bu eve sığınmıştık. Sonra beklediğim kişi hiçbir şey söylemeden ortadan kayboldu. Nereye gittiğini bilmiyordum. Daha da garibi, birlikte topladığımız erzaklar da yok olmuştu. Evde birkaç kasa dışında işe yarar hiçbir şey göremiyordum.
Evin mimarisi başlı başına bir tuzaktı.
Neredeyse her odada büyük pencereler vardı. Camlar dışarıyı kusursuzca gösteriyordu ama ne kadar sağlam olduklarını hissettiriyorlardı; sanki hiçbir güç onları kıramazdı. Bu beni koruyor olmalıydı... ama aynı zamanda dışarıdaki şeylerin de beni görebileceği anlamına geliyordu.
Şehir bomboş görünüyordu.
Sokaklarda dolaşan canavarlar sürekli etrafı tarıyor, av arıyormuş gibi başlarını sağa sola çeviriyorlardı. Ben de görünmemek için pencerelerden uzak duruyor, sürekli odadan odaya geçiyordum.
Salon...
Yatak odası...
Diğer yatak odası...
Sonra tekrar salon...
Hiçbir odada uzun süre kalamıyordum.
Bir odanın penceresi küçük çimenlik bir alana bakıyordu. Dikkatlice dışarıyı izlerken canavarlardan biri aniden durdu. Başını yavaşça bana çevirdi.
Beni görmüştü. Hiç düşünmeden bütün gücüyle eve doğru koşmaya başladı. Onun cama ulaşmasını beklemeden başka bir odaya kaçtım. Cam kırılmadı. O da içeri giremedi. Ama artık yerimi biliyordu.
Dakikalar geçtikçe dışarıdaki yaratıklar korkutucu olmaktan çıkıyor, evin içi daha ürkütücü bir hâl almaya başlıyordu.
Karakterim sanki yavaş yavaş aklını kaybediyordu. Olmayan sesler duyuyor, olmayan şeyler görüyordum.
Sonra onları fark ettim.
Karanlık köşelerde, hiçbir bedene ait olmayan iki parlak göz... Etrafları tamamen siyahtı. Sadece bana bakıyorlardı.
Odayı değiştirsem de...
Koridora çıksam da...
Başka bir pencerenin önüne geçsem de...
O iki göz hep oradaydı. Sanki evin kendisi beni izliyordu.
Bir süre sonra koridorda yeni bir şey belirmeye başladı.
Yüzü tanınmayacak kadar bozulmuştu. Başının ve yüzünün büyük kısmı kirli bezlerle sarılmıştı. Bazen yalnızca bana bakıyordu. Bazen ise üzerime doğru gelmeye başlıyordu.
Bir keresinde ona fazlasıyla yaklaşmıştım. Tam bana ulaşacakmış gibi hissettirdiği anda yine başka bir odaya kaçtım.
Evde dolaşırken köşelerde duran birkaç çelik kasa buldum. Belki içinde işime yarayacak bir şey vardır diye düşünerek kilitlerini açmaya başladım. İçlerinden ne çıktığını bugün bile hatırlamıyorum.
Ama her kapağı açtığım anda evin içinde yankılanan boğuk çığlıklar, metal sürtünmeleri ve tarif edemediğim korkunç sesler duyuluyordu. Sanki her açtığım kasa evin içindeki görünmeyen varlıkları biraz daha uyandırıyordu.
Artık dışarıdaki canavarlar...
Karanlıkta bana bakan iki göz...
Koridordaki sargılı adam...
Ve kasalardan yükselen o ürkütücü sesler...
Hepsi üst üste binmişti.
Gerilim dayanılmaz bir seviyeye ulaşmıştı. Kendi kendime sessizce mırıldandım.
"Yeter bu kadar."
Garip olan ise bunun bir rüya gibi hissettirmemesiydi. Sanki saatlerdir oynadığım gerçekçi bir korku oyunuydu.
Tam çıkmadan önce aklıma tuhaf bir fikir geldi.
"Birkaç SS alayım."
Üstelik rastgele değil... Güzel görünsün diye açı aradım. O karanlık evin içinde, bana bakan o iki gözün önünde birkaç ekran görüntüsü çektim.
Sonra oyunu kapattım.
Ekran karardı.
Ve tam o anda gözlerimi kendi odamda açtım.
Rüya bitmişti.
(Biraz ai dan yardım aldım ama kurgu değil tamamen bu gün gördüğüm rüya )
) dene istersen belki çoğunu hatırlarsın denemesi bedava zaten. Bende etkili şekilde işe yarıyor
