ddarkbrother20
80+ Silver
- Katılım
- 6 Mayıs 2020
- Mesajlar
- 2,463
- En İyi Cevap
- 1
- Reaksiyon skoru
- 1,853
Kendimde olan derdimi ve sıkıntımı ancak yazarak rahatlatabiliyorum. Gün içinde forumda boş bir konu olmasın, kimseye engel olmasın diye bu saati seçtim yazmak için. Çok boşluktayım...
Dönüp ülke durumuna bakıyorum, ekonomiye bakıyorum kahroluyorum. Ailemin benim için çabaları karşısında kendimi hep yetersiz görüyorum. Nefes almakla karşılık verilemez diye düşünüyorum. Sonunda ne yapacağımı bilemediğimden duygusal bir boşluğa giriyorum. Aileme destek olmak için internetten para kazanmaya çalışayım diyorum. Malum dışarıda çalışmama izin vermiyorlar. Adam akıllı bir halt bulamıyorum. Ne denediysem elimde kalıyor. İsteğim ve hevesim sonunda hep burkuluyor. Gecenin bu saati oluyor. Aileme karşılığını veremediğim için kendimi çok kötü hissedip sizlerle sıkıntımı paylaşıyorum. Notlarım öyle kötü de değil he. Elimden geldiğince çalışıyorum da. Anadolu lisesine layık olmaya çalışıyorum. Ama maddiyat olan benden yüksek olan arkadaşlarımın tavırları altında hep eziliyorum. Babam esnaf olduğu için onun saatlerce çalışıp döktüğü alın terini görüyorum. Ben ise çaresiz bir birey gibi bilgisayar başında oyun oynuyorum sadece. Hadi tek yol köpek gibi kendini her şeyden kısıtlayarak okumak diyorum. Sonra İŞKUR istatisliklerine bakıp mezun işsizleleri görüyorum. Yıkılıyorum bir defa...
Geçenlerde altyapı getiren şirketin sırf sınıf ayrımı yaptığı için başvurular olmasına rağmen hiç tınlamayıp ucuza internet kullanmayalım diye getirmediği hizmet hakkında konu açmıştım. Bizleri ayıran maddi koşullardan dolayı basit bir hizmet için yoran bu sistemi görünce dişlerimi biliyorum. Çok üzülüyorum. Ne yapsam bilemiyorum. Tüm sıkıntılarımı bir araya getirdiğimde yaşama sevincimi kaybediyorum. Burada asla kendimi acındırmak gibi bir amacım yok bunu belirtmek isterim. Sadece şunu demek istiyorum: Bir kesim rahat bir hayat sürsün diye bizlere şükretmeyi öğreten saçmalığı kaldıramıyorum ve kendimi boşlukta buluyorum.
Dönüp ülke durumuna bakıyorum, ekonomiye bakıyorum kahroluyorum. Ailemin benim için çabaları karşısında kendimi hep yetersiz görüyorum. Nefes almakla karşılık verilemez diye düşünüyorum. Sonunda ne yapacağımı bilemediğimden duygusal bir boşluğa giriyorum. Aileme destek olmak için internetten para kazanmaya çalışayım diyorum. Malum dışarıda çalışmama izin vermiyorlar. Adam akıllı bir halt bulamıyorum. Ne denediysem elimde kalıyor. İsteğim ve hevesim sonunda hep burkuluyor. Gecenin bu saati oluyor. Aileme karşılığını veremediğim için kendimi çok kötü hissedip sizlerle sıkıntımı paylaşıyorum. Notlarım öyle kötü de değil he. Elimden geldiğince çalışıyorum da. Anadolu lisesine layık olmaya çalışıyorum. Ama maddiyat olan benden yüksek olan arkadaşlarımın tavırları altında hep eziliyorum. Babam esnaf olduğu için onun saatlerce çalışıp döktüğü alın terini görüyorum. Ben ise çaresiz bir birey gibi bilgisayar başında oyun oynuyorum sadece. Hadi tek yol köpek gibi kendini her şeyden kısıtlayarak okumak diyorum. Sonra İŞKUR istatisliklerine bakıp mezun işsizleleri görüyorum. Yıkılıyorum bir defa...
Geçenlerde altyapı getiren şirketin sırf sınıf ayrımı yaptığı için başvurular olmasına rağmen hiç tınlamayıp ucuza internet kullanmayalım diye getirmediği hizmet hakkında konu açmıştım. Bizleri ayıran maddi koşullardan dolayı basit bir hizmet için yoran bu sistemi görünce dişlerimi biliyorum. Çok üzülüyorum. Ne yapsam bilemiyorum. Tüm sıkıntılarımı bir araya getirdiğimde yaşama sevincimi kaybediyorum. Burada asla kendimi acındırmak gibi bir amacım yok bunu belirtmek isterim. Sadece şunu demek istiyorum: Bir kesim rahat bir hayat sürsün diye bizlere şükretmeyi öğreten saçmalığı kaldıramıyorum ve kendimi boşlukta buluyorum.