LvdR
80+ Bronze
- Katılım
- 9 Eylül 2020
- Mesajlar
- 914
- En İyi Cevap
- 1
- Reaksiyon skoru
- 914
Bugün sevgilimi görmeye evinin önüne gidecektim.
Tabi olacaklardan habersiz onu göreceğimi düşünmenin verdiği mutlulukla koşa koşa evin yolunu tuttum.
Artık gide gele yollarını ezberlemiştim bu onu 2.kez gizlice görüşüm olacaktı ilkinde kimsenin dikkatini çekmeden biraz bakıştıktan sonra eve geri dönmüştüm.
Ama bu sefer öyle olmadı bugün nedense içimde ayrı bir korku vardı zaten.
Evinin önüne gelmiştim o da beni pencerede bekliyordu, çok fazla göremesem de en azından güldüğünü görebiliyordum.
Öyle boş boş bakışmaktan utandım tabi biraz telefonla ilgileniyormuş gibi yaptım hem etraftakilerin anlamaması hem de en azından utancımın biraz geçmesi için.
Daha sonra bu 5 dk tekrarladı evin etrafında dolanıp tekrar tekrar göz göze geliyorduk. İşte tam o sırada telefonumun şarjı bitti oyalanacak birşeyde kalmamıştı sırtım pencereye dönüktü, arkamı döndüğümde kız arkadaşım perdeyi çekiyordu birşeylerin ters gittiğini anladım ve biraz uzaklaştım.
Daha sonra aradan 2-3 dk geçti tekrardan evin önüne doğru geldim, perde yarıya kadar kapalıydı ve sevgilimde orada değildi. Orada olup olmadığını pek anlayamamıştım ilk başta çünkü camdan yansıma yapıyordu, son bir kez daha bakıp orada değilse gidecektim ki apartmanın önünde balkondaki eşi veya kardeşiyle (orasını bilemiyorum) konuşan bir adam vardı.
Bi anda dönüp bana "Hayırdır kardeş kime bakıyorsun." dedi, ben neye uğradığımı şaşırdım bir anda zaten kızın ailesine yakalanmaktan korkuyorken bu adamın sorusu iyice korkutmuştu beni o an ne diyeceğimi bilemedim "Kimseye bakmıyorum." dedim. Soru sormaya devam etti,
-Evin nerede senin
-Burada değil.
-Ne işin var o zaman burada
-Bi işim yok sadece geziyorum
-Yasak kardeşim anladın mı gezme buralarda
-Peki..
Peki tamam dedim ama o kadar kötü oldum ki anlatamam psikolojim altüst oldu. Sanki ben sapığım ev dikizliyorum gibi davrandı. Tamam haklı belki kötü niyetli biri sandı beni ama beni dövecekmiş gibi sorması gerçekten moralimi bozdu. Eve gidene kadar kendimi öldürmek istedim o kadar çok utandım ki kendimden
hem psikolojik hem de fiziksel açıdan çok hassas biriyim dert edilmeyecek her şeyi kafaya takıyorum, kendimi ifade etmeye başladığım zaman sesim titriyor eğer çok zorlarsam ağlamaya başlıyorum. Yaşım 14 en küçük şeyi bile dert etmekten sinir stres heyecandan saçımda beyazlar çıkmaya başladı :_(
İçimi dökmezsem daha fazla dayanamayacaktım.
Sevgili DA forum ailesi ben bu durumda ne yapmalıyım lütfen abilerim ablalarım olarak bana bir yol gösterin (hem bu yaşadığım olay hemde psikolojik olarak)
...
Tabi olacaklardan habersiz onu göreceğimi düşünmenin verdiği mutlulukla koşa koşa evin yolunu tuttum.
Artık gide gele yollarını ezberlemiştim bu onu 2.kez gizlice görüşüm olacaktı ilkinde kimsenin dikkatini çekmeden biraz bakıştıktan sonra eve geri dönmüştüm.
Ama bu sefer öyle olmadı bugün nedense içimde ayrı bir korku vardı zaten.
Evinin önüne gelmiştim o da beni pencerede bekliyordu, çok fazla göremesem de en azından güldüğünü görebiliyordum.
Öyle boş boş bakışmaktan utandım tabi biraz telefonla ilgileniyormuş gibi yaptım hem etraftakilerin anlamaması hem de en azından utancımın biraz geçmesi için.
Daha sonra bu 5 dk tekrarladı evin etrafında dolanıp tekrar tekrar göz göze geliyorduk. İşte tam o sırada telefonumun şarjı bitti oyalanacak birşeyde kalmamıştı sırtım pencereye dönüktü, arkamı döndüğümde kız arkadaşım perdeyi çekiyordu birşeylerin ters gittiğini anladım ve biraz uzaklaştım.
Daha sonra aradan 2-3 dk geçti tekrardan evin önüne doğru geldim, perde yarıya kadar kapalıydı ve sevgilimde orada değildi. Orada olup olmadığını pek anlayamamıştım ilk başta çünkü camdan yansıma yapıyordu, son bir kez daha bakıp orada değilse gidecektim ki apartmanın önünde balkondaki eşi veya kardeşiyle (orasını bilemiyorum) konuşan bir adam vardı.
Bi anda dönüp bana "Hayırdır kardeş kime bakıyorsun." dedi, ben neye uğradığımı şaşırdım bir anda zaten kızın ailesine yakalanmaktan korkuyorken bu adamın sorusu iyice korkutmuştu beni o an ne diyeceğimi bilemedim "Kimseye bakmıyorum." dedim. Soru sormaya devam etti,
-Evin nerede senin
-Burada değil.
-Ne işin var o zaman burada
-Bi işim yok sadece geziyorum
-Yasak kardeşim anladın mı gezme buralarda
-Peki..
Peki tamam dedim ama o kadar kötü oldum ki anlatamam psikolojim altüst oldu. Sanki ben sapığım ev dikizliyorum gibi davrandı. Tamam haklı belki kötü niyetli biri sandı beni ama beni dövecekmiş gibi sorması gerçekten moralimi bozdu. Eve gidene kadar kendimi öldürmek istedim o kadar çok utandım ki kendimden
hem psikolojik hem de fiziksel açıdan çok hassas biriyim dert edilmeyecek her şeyi kafaya takıyorum, kendimi ifade etmeye başladığım zaman sesim titriyor eğer çok zorlarsam ağlamaya başlıyorum. Yaşım 14 en küçük şeyi bile dert etmekten sinir stres heyecandan saçımda beyazlar çıkmaya başladı :_(İçimi dökmezsem daha fazla dayanamayacaktım.
Sevgili DA forum ailesi ben bu durumda ne yapmalıyım lütfen abilerim ablalarım olarak bana bir yol gösterin (hem bu yaşadığım olay hemde psikolojik olarak)
...
Son düzenleme:
