"Merhabalar, içimi dökeceğim biraz uzun bir yazı olacak; eğer okuyup tavsiye verirseniz çok sevinirim.
Şu an 17 yaşındayım. Yaklaşık 12 yaşımdan 16 yaşıma kadar bilgisayar bağımlısı, asosyal bir çocuktum. Psikolojim bozuktu ve rezalet bir durumdaydım. Kısacası kendimi hep ezik ve aşağıda görme durumum vardı, obeziteye doğru gidiyordum. Bu sebeple ortaokuldan hiç arkadaşım yoktu; lisenin ilk iki yılından ise sadece 2-3 arkadaşım vardı.
Bu senenin başından itibaren kendime çeki düzen verdim, spora başladım. Oyun ve mastürbasyon bağımlılığını gerçekten bıraktım. Ciddi anlamda estetik ve iyi sayılabilecek bir vücudum var; hatta hayatım boyunca almadığım övgüleri bu sene içinde aldım. Yeni tanıştığım insanlar bile 'Sen harbi yakışıklı adamsın, vücudun gerçekten iyi' gibi yorumlar yapıyor. Bunun yanında tarzımı değiştirdim ve kişisel hijyenime de özen gösteriyorum.
Ancak buna rağmen kafamdaki o yapıyı bir türlü atamıyorum, bir türlü açılamadım. Lisenin üçüncü yılı bitti, dördüncü yılına gireceğim ama yazın takılabileceğim hiç arkadaşım yok diyebilirim. Tabii ki 3-5 arkadaşım var ama onlar da benim gibi asosyal ve anksiyeteli insanlar. Ben bu senenin böyle bitmesini istemiyorum; en azından son iki ayda biraz açılıp yazın takılabilecek birkaç kişi tanımak istiyorum ama yapamıyorum.
Artık psikolojik destek almayı bile düşünüyorum ama bir yandan da böyle bir konu için destek almak istemiyorum. Çevrem beni yakışıklı bulmasına rağmen ne fotoğraf çekilebiliyor ne de paylaşabiliyorum. Kendi telefonumda bir fotoğrafım bile yok. Daha ne yapabilirim, bu kafa yapısını nasıl atarım bilmiyorum. Hayatta her şeyin kafa yapısında bittiğinden eminim; bu yüzden hayata, kendime ve insanlara bakışımı değiştirecek tavsiyeleriniz veya deneyimleriniz varsa paylaşırsanız çok sevinirim. Şimdiden teşekkür ederim."
Şu an 17 yaşındayım. Yaklaşık 12 yaşımdan 16 yaşıma kadar bilgisayar bağımlısı, asosyal bir çocuktum. Psikolojim bozuktu ve rezalet bir durumdaydım. Kısacası kendimi hep ezik ve aşağıda görme durumum vardı, obeziteye doğru gidiyordum. Bu sebeple ortaokuldan hiç arkadaşım yoktu; lisenin ilk iki yılından ise sadece 2-3 arkadaşım vardı.
Bu senenin başından itibaren kendime çeki düzen verdim, spora başladım. Oyun ve mastürbasyon bağımlılığını gerçekten bıraktım. Ciddi anlamda estetik ve iyi sayılabilecek bir vücudum var; hatta hayatım boyunca almadığım övgüleri bu sene içinde aldım. Yeni tanıştığım insanlar bile 'Sen harbi yakışıklı adamsın, vücudun gerçekten iyi' gibi yorumlar yapıyor. Bunun yanında tarzımı değiştirdim ve kişisel hijyenime de özen gösteriyorum.
Ancak buna rağmen kafamdaki o yapıyı bir türlü atamıyorum, bir türlü açılamadım. Lisenin üçüncü yılı bitti, dördüncü yılına gireceğim ama yazın takılabileceğim hiç arkadaşım yok diyebilirim. Tabii ki 3-5 arkadaşım var ama onlar da benim gibi asosyal ve anksiyeteli insanlar. Ben bu senenin böyle bitmesini istemiyorum; en azından son iki ayda biraz açılıp yazın takılabilecek birkaç kişi tanımak istiyorum ama yapamıyorum.
Artık psikolojik destek almayı bile düşünüyorum ama bir yandan da böyle bir konu için destek almak istemiyorum. Çevrem beni yakışıklı bulmasına rağmen ne fotoğraf çekilebiliyor ne de paylaşabiliyorum. Kendi telefonumda bir fotoğrafım bile yok. Daha ne yapabilirim, bu kafa yapısını nasıl atarım bilmiyorum. Hayatta her şeyin kafa yapısında bittiğinden eminim; bu yüzden hayata, kendime ve insanlara bakışımı değiştirecek tavsiyeleriniz veya deneyimleriniz varsa paylaşırsanız çok sevinirim. Şimdiden teşekkür ederim."
bazıları dalga geçebilir bende geleceği düşünmeden lay lay lom yaşadığım için çevremde laf söyleyenler oluyor ama takmıyom kafama.
